7 september, Pune by night

De eerste dag zit erop. We hebben vier presentaties gehad, DSG, testing, IP en QA. De eerste drie waren zeker nuttig want ik heb nu een goed idee wat ze in de global practices kunnen. Met IP hebben we nog een nuttige discussie gehad over investeren, die discussie wordt zeker voorgezet in NL. Komt altijd neer op ga ik investeren voordat ik zeker weet dat we er business mee gaan krijgen of niet. Volgens mij is er maar een optie dat is het gewoon proberen want als je niet vooraf een gokje neemt, dan weet je zeker dat je te laat bent als het toch nog een hype wordt. Zie ook de hypecycle van Gartner, wil je voorin zitten of hobbel je met de rest mee achteraan in de cycle.

Vervolgens door de (rustige) avondspits naar het hotel met de taxi. Het blijft bijzonder, auto rijden in india. Overal komen mensen, auto's, motoren, honden, koeien etc vandaan. Ik snap wel waarom de gemiddelde westerling een taxi neemt en niet zelf rijdt. Op de foto de avondspits.

Pune heeft een grote concentratie zwerfhonden. Het zijn er zoveel dat de honden een eigen territorium hebben en dat ook echt bewaken. Erg lastig als je zelf een hond hebt en die dan uit laat, voor je het weet wordt je eigen hond (die niet in dat territorum hoort) aangevallen.

Het diner in het hotel was top. Buffet, maar wel met een aantal traditionele dingen die ik nog niet kende. Bijzonder was het mierenzoete warme toetje dat kan bestaan uit zo ongeveer alles wat je fijn kunt malen, deze keer ui, noten en nog wat dingen die ik niet heb herkend.

Tijdens het diner heb ik met onze NL collega Martijn bijgepraat. Dat levert extra inside info op die niet in de presentaties zit. Zo ongeveer iedereen in India heeft electrisch (tot in de sloppenwijken, gesponsord door de overheid), maar stromend water is zeldzamer, zelfs niet in alle appartementen. De gemiddeld Capgemini medewerker woont in de flats die we veel hebben gezien. Op zich prima flat, of ooit een prima flat geweest, maar omdat ze hier niets aan onderhoud doen, ziet het er van buiten niet uit. Dat onderhoud zie je overigens ook in de Capgemini panden terug. Het state of the art learning centre dat we hebben gezien (jaar of vijf oud) heeft nu al een lekkend dak. Het dat van de kantine in Pune lekt ook dus dat is nu afgedekt met die grote blauwe zeilen die we wel kennen van de Gamma.

Op dit monent (vijf uur a.m. lokale tijd) zitten we te wachten op onze vlucht naar Hyderabad. We beginnen daar met het ontbijt.

Capgemini Pune

Gevonden Capgemini Pune. Hoogst illegaal een foto gemaakt van het bord :-)

Rondleiding over het terrein is klaar, er wordt hier stevig gebouwd, ze gaan naar max 8000 werkplekken. Foto's maken in en om de panden mag niet, maar er komen binnenkort nog wel wat foto's beschikbaar.

Temperatuur, graadje of 25, luchtvochtigheid hoog, dus zweten en rustig wandelen.

5 september, Mumbai

Het lijkt hier wel Burger's Bush, maar dan wat groter en vooral drukker. Maar goed, na een uur vliegen van Amsterdam naar Frankfurt en een korte overstap naar Mumbai, plus nog eens acht uur vliegen zijn we er eindelijk. Eerste indruk om twee uur 's nachts, warm, vochtig en druk.

Eerst door de douane, daarna koffer halen en nog een keer door controlepoortjes (bij verlaten vliegveld??). Vijf minuten met de taxi naar het hotel door de bewaakte ingang, langs de bom controle (met spiegels onder de auto kijken), door de metaaldetector bij de ingang en we zijn binnen. Welkom in Mumbai in het Hyatt Regency Hotel. De beveiliging wordt u aangeboden sinds de bomaanslag van een paar jaar geleden.

Vanmorgen half zeven ging de wekker en na een afwijkend ontbijt (broodje jam) zijn we nu klaar voor de taxirit naar Pune (3 uur rijden). Na een uurtje rijden zijn we Mumbai uit, nog 2 uur over iets dat snelweg heet en dan nog een uurtje door Pune.

Op de foto een stukje Mumbai. De beleving is niet in een foto te vangen, maar hier zie een van de betere gedeeltes.

Bear attack

De foto's zijn geprocessed en voorzien van commentaar, dus deze vakantie is afgerond (..). De foto's kan je vinden op mijn website jan-edwin.nl.

Verder is Yellowstone weer in het nieuws, gisteren is op de Soda Butte camping een aanval van een beer geweest. Resultaat twee gewonde en een overleden kampeerder. Dit was de eerste dodelijke aanval sinds 2002. Ondanks dat de kans op een aanval door een beer statistisch 1 op 1.6 miljoen is, blijft het een serieus risico.

Soda Butte ligt overigens een paar kilometer ten noorden van Yellowstone, dus formeel is de aanval niet in Yellowstone zelf geweest (maar leg dat maar uit aan een beer). De dichtstbijzijnde camping waar wij hebben gestaan is Mammoth Campground, een kilometer of 60 verderop.

Laatste nieuws over de beer aanval is dat de Grizzly met jongen is gevangen. We houden het nieuws in de gaten.

Weer in Nederland

Na een lange reis zijn we inmiddels weer in Nederland aangekomen. We zijn nu bezig met het verwerken van onze jetlag, ik hoop dat dit maandag klaar is. In de tussentijd wordt er gewerkt aan de foto's, later meer daar over.

Om vast een idee te krijgen onderstaand een aantal foto's. Allereerst een foto van een kolibrie. Ik wist niet eens dat ze die in het noorden van Amerika hadden, maar gelukkig kwamen we ze tegen in zowel Yellowstone als bij dit voeder apparaat in de buurt van Bear Lake. Dat maakt het fotograferen iets makkelijker. Klik op de foto voor full frame.




Zwarte beer van het type roadside:



Coyote, met zendertje dus waarschijnlijk wat minder schuw dan de normale coyotes:




Otter met een forel die gevangen is:

Automaat?

In Nederland hebben we snoep en drankautomaten. In Italie hebben ze automaten waar je een leuk boeketje voor de vrouw uit kan trekken (zie een stuk terug in dit blog). Op Houston Airport kan je camera's, headsets, iPods en een Nintendo uit de automaat trekken.

What's Next?

15 juli, candystore

Vandaag de laatste dag in Salt Lake City, waar we beginnen met een ritje naar the Great Salt Lake. We hebben het gecontroleerd, het water is inderdaad zout. Verder nog wat foto's gemaakt van het uitzicht, we zijn benieuwd wat daarvan is geworden, het was erg heiig. Daarna ging de rit naar de mall van Salt Lake City downtown. Na de verplichte start bij Starbucks was het linea recta door naar de lokale candy store. Op de foto JE met de iPhone 4!

Na dit korte intermezzo (niets gekocht) hadden we ruim de tijd om de stad te bekijken. We zijn begonnen op Temple Square, het hoofdkwartier van de kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, beter bekend als de Mormonen. In de periode 1846-1869 zijn ze met zo'n 70.000 mensen vertrokken naar een kaal stuk land bij the Great Salt Lake waar ze in 1847 Salt Lake City stichtten. Omdat ze altijd Mormonen uit het buitenland hebben laten overkomen is dit uitgegroeid tot hun hoofdstad/hoofdkwartier. Zo'n 50% van de inwoners van Salt Lake City is dan ook mormoon. We waren even bang dat hier geen koffie werd verkocht (Mormonen drinken geen alcohol, koffie en thee en doen niet aan drugs), maar gelukkig doen ze dat wel.

Temple Square is best indrukwekkend, alles ziet er tip top uit en de sfeer is releaxed. Je wordt om de haverklap aangesproken hoe het met je gaat, of je info of een rondleiding wil etc. Kortom leuk om gezien te hebben.

De rest van de dag was erg relaxed want Salt Lake City heeft verder niet zo heel veel te bieden anders dan shoppen, een paar musea en een hoge temperatuur. Alhoewel 34 graden tegenwoordig in Nederland ook gewoon begint te worden..... In de mall werd dit opgelost door op het olympische plein (winterspelen 2002 waren in SLC) door de fonteinen te rennen.
Hoogtepunt was het spelen van de Olympic Anthem op ieder heel uur, waarbij de fonteinen op de maat van de muziek meededen.

Morgen vroeg op voor de vliegreis naar NL.

Highlight of the Day: de iPhone 4 natuurlijk!

Band

Nog even wat gegevens van de mijn:

De vrachtauto's (70 stuks):
De banden zijn groot, zie ter referentie het model van 1,70 meter op
de foto
Laadvermogen 255-320 ton
topsnelheid 20 km/h
Per stuk $3,5 miljoen

Shovels (11stuks):
Worden gebruikt om de vrachwagens vol te scheppen
Schept 98 ton per keer
Kost $20 miljoen
Weegt 1500 ton

Per jaar wordt er geproduceerd:
55.000.000 ton kopererts
120.000.000 ton overig steen
300.000 ton zuiver koper
14 ton goud
112 ton zilver
13.500 ton molybdeen

Verder nog een weetje voor de sportliefhebbers, de gouden medailles die bij de olympische spelen van Salt Lake City zijn uitgedeeld zijn in werkelijkheid vergulde zilveren medailles. Ze zijn dus niet massief!

14 juli, Salt Lake City

Vandaag zijn we na een bescheiden ontbijt vertrokken naar Salt Lake City. Na nog een paar franse dorpjes komen we langs Bear Lake, een goed ontwikkelde toeristenattractie. Het was vooral lastig om de waterlijn te bereiken want het grootste deel van de kustlijn is private beach waar je niet op mag. Gelukkig hebben we toch nog een gratis strandje kunnen vinden.

Na Bear Lake hadden we nog een klein stukje bergen voordat we op de interstate komen. Dit was een bijzonder leuk stuk met on-Amerikaans slingerende wegen en leuke uitzichten. Bij een van de parkeerplaatsen hebben we zelfs nog kolibri's gezien, leuk!!

In Salt Lake zijn we nog even langs de Kennecott Utah Copper's Bingham Canyon Mine geweest. Dit is niet alleen de grootste kopermijn ter wereld, het is de grootste open pit mijn ter wereld. In 1893 is Daniel Jackling hier met een open pit mijn begonnen. De reden was dat er niet voldoende koper (1% op goede plaatsen) zit om een gewone mijn te maken. Het resultaat is dat ze hier nu het grootste door mensen gemaakte gat in de aarde hebben (zie foto voor een deel van het gat). Op de plaats van het gat dat je hier ziet stond begin van deze eeuw nog een berg en een paar kleine dorpjes. Nu is het een gat van 4 km breed en 900 meter diep.

Highlight of the day: of dieptepunt van de dag hoe je het maar ziet,
het gat in de grond

Gezien op TV

Gezien op tv in de VS, extreme pigouts, oftewel alles wat (te) groot is om te eten. Het programma zoekt de extreme restaurants op, hieronder een paar voorbeelden. Hoe zouden Amerikanen eigenlijk zo dik worden?

Eagle's Deli, Boston
Daar kan je de Reilly burger bestellen. Deze is vernoemd naar ene Reilly die in staat was om hem op te eten. Hij bestaat uit 1,5 kg gehakt, 300 gr kaas, 1 broodje en 2 kg patat. Als je dat op eet, dan mag je met je foto in de wall of giants. Eet je meer, dan krijg je ook een burger naar je vernoemd. De huidige staat op 1,75 kg vlees. Wie neemt de uitdaging aan???

Danny's burger,
Maakt een hamburger met 2 kg vlees. De challenge is hem in een uur opeten. 25.000 mensen zijn de challenge aangegaan in 16 jaar tijd, 500 is het gelukt.
Hij heeft ook een 3 kg variant (750 deelnemers, slechts 2 is het gelukt).

The Chip Shop, Brooklyn NYC,
Engelsman die alles frituurt (gepanneerd): eieren, toetjes, pizza, taartjes, snickers (zeer populair), donuts etc. Sterker nog je mag zelf eten meenemen die ze voor je frituren, maakt niet uit wat je
meeneemt.

Big Mamma's & Pappa's, Hollywood
Levert de grootste pizza ter wereld aan huis (officieel Guiness record). 1,25 meter x 1,25 meter, wel graag 24 uur van tevoren bestellen.

Het programma gaat eigenlijk over te veel eten en over eetwedstrijden. 't Is cultuur denk ik.

Zal ik de Librije aanmelden?