Jan-Edwin's foto en reis weblog

inactief

2011-06-12T10:10:00.003+02:00

Dit blog werken wij niet meer bij.

Ga naar www.karinenjan-edwin.nl voor reisverhalen en andere artikelen.

Compleet

2010-09-12T16:51:00.000+02:00

Zo, we zijn weer compleet, de tas met was is gearriveerd vanuit India. Netjes thuis afgeleverd door TNT.

Schiphol

2010-09-11T19:02:00.016+02:00

Het is gelukt, we zijn weer in Nederland.

Na het bezoek aan de tempel in Chennai zijn we door onze chauffeurs nog naar een echt shopping centre gebracht, althans dat was de bedoeling. Je raadt het al, we kwamen wederom bij een handicraftshop uit, en wel een uit de categorie, "de chauffeurs krijgen hier provisie". Dat laatste was erg duidelijk want toe we weg gingen waren twee chauffeurs even verdwenen en kwamen kort daarna uit de winkel met hun provisie terug. Ach het begint al bijna te wennen dat het zo werkt.

Vervolgens door naar het vliegveld en met een vlucht die goed op tijd liep door naar Mumbai. In Mumbai hebben we nog even gegeten in het Italiaanse restaurant van het Hyatt hotel waar Ludovic achterbleef (hij had een andere vlucht) en wij door gingen naar Mumbai International Airport.

De vlucht naar Nederland verliep vlekkeloos op een klein dingetje na, de bagage van Jan-Edwin staat nog steeds in Mumbai (komt hopelijk morgen naar Nederland).

Samengevat, leuke en bijzonder nuttige trip waarbij we veel mensen ontmoet hebben en nu beter inzicht hebben in de mogelijkheden van India.

Nog een paar nuttige links:
De favoriete ringtoon van de week.

De Birla Mandir die we in Hyderabad hebben bezocht.

Het Hussain Sagar in Hyderabad waar een Boeddha beeld in staat.

Het tempelcomplex in Mamallapuram dat we hebben bezocht ten zuiden van Chennai.

De nieuwe leaseauto van Maurice, mogelijk ook voor anderen interessant.

Als je vraagt om een moderne shoppingmall die geen handicraftwinkel is, dan wordt je hier naar toe gebracht.

De taxi waar we steeds inzaten, een specifiek India model van Toyota.

De Indiase autoweek

Shore Temple & Five Rathas

2010-09-10T13:03:00.002+02:00

Na anderhalf uur rijden kwamen we aan in Mamallapuram, een klein dorpje ten zuiden van Chennai. Het is een dorpje (12345 inwoners) met een stuk of 6 oude tempel waarvan sommigen Wolrd Heritage Site zijn. Onze eerste stop was bij Krisha Butter Ball, een grote steen met daar in de buurt een aantal kleinere in de stenen uitgehakte tempels. Leuk om te zien en meteen een goed moment om even aan de temperatuur te wennen (of niet want de locals zweten ook).

Daarna door naar de Shore Temple, volgens onze gids de mooiste overgebleven tempel. Hij is origineel gebouwd in de 7e eeuw, later nog keer bijgebouwd. Na de tsunami van 2004 kwamen er nog meer resten te voorschijn (geluk bij een ongeluk). Toegang voor deze site 10 roepia voor locals, 250 voor toeristen. Helaas gaan we niet door voor locals, dus voor ons de hoge toegangsprijs (van 5€).

Vervolgens door naar de Five Rathas, vijf tempels die gebouwd zijn ter ere van 5 broers, de ene iets belangrijker dan de andere. Omdat ze niet zijn afgebouwd zijn het nu geen tempels, maar monumenten en mag je er met je schoenen aan naar binnen. Op de foto vooraan de grootste, en Teiger natuurlijk, dus hier is hij ook geweest.

Afsluitend werden we nog even naar een winkeltje geleid waar de lokale studenten echt heel erg goedkope stenen dingetjes maakten met de hand. Gelukkig hadden we op de heenreis al heel veel steenbewerkings workshops gezien waarbij ze dit gewoon met een slijptol doen, dus we trappen er niet in. Het was ook wel herl erg nep want we hadden ons nauwelijks omgedraaid of de twee studenten die daar de hele dag aan het werk waren voor een voorwerpje waren al weer vedwenen. Hoort er een beetje bij in India.

We zijn nu, na een uitstekende lunch, op weg naar het vliegveld.

Ganesha (2)

2010-09-09T16:35:00.001+02:00

Het grote voordeel van een hindoe land is dat je veel verschillende goden hebt die allemaal vereerd moeten worden. Vandaag was er iets met Ganesha (details waarom zijn me op dit moment ontschoten) en ter ere daarvan was er een altaar op het kantoor ingericht. We mochten niet ontbreken, dus we hebben de ceremonie geheel meegekregen (zie foto).

De rest van de dag was gevuld met presentaties en een rondleiding bij het RBS team op een van de beide locaties. We hebben de dag afgesloten in het kantoor midden in het centrum van Chennai, duidelijk iets anders dan de campussen waar we tot nu toe zijn geweest. Druk en vol, precies zoals je verwacht van een binnenstad.

Highlight of the day: morgen uitslapen!!!!

Shoppingmall???

2010-09-09T07:31:00.003+02:00

Dat met die shoppingmall is dus niets geworden. We hebben duidelijk aangegeven dat we niet naar de handicraft shop wilden, maar naar een leuke shoppingmall. Waar gaan we naar toe? Inderdaad een handicraftshop. De reden waarom wordt vrij snel duidelijk. Iedereen is binnen (en ik buiten want zo boeiend vind ik houten beeldjes nou ook weer niet) en ik zie dat de mannen van de shop eigenaar te eten krijgen. Hmmmm, dit zal wel iets met provisie zijn.

Na dit verplichte bezoek vraagt de chauffeur direct voor hoeveel we gekocht hebben en begint daarna te bellen (=zijn deel opeisen). Goed, zo werkt het hier dus, geen verrassing, maar wel jammer van de shoppingmall.

Ze willen ons nog naar een ander leuk (..) winkeltje brengen, maar we geven aan direct naar het hotel te willen (het wordt laat en we hebben honger). Verrassing! We stoppen zomaar ineens onderweg bij een parels en gemstones winkeltje waar we toch echt naar toe moeten.... Na een tijdje nee zeggen rijdt hij toch maar door naar het hotel.

In het hotel hebben we prima Indisch gegeten, we dachten eerst bij de japanner te zitten, maar bleek toch de Indiër te zijn. Maakt niet uit, was prima eten. Vervolgens nog een biertje en nog een keer de verjaardag van Hubrecht vieren met taart (zie foto). Een prima afsluiten van een leuke dag.

Vanmorgen om 6 uur vertrokken naar het vliegveld, en we zijn inmiddels in Chennai na een soepele vlucht die strak op tijd liep. De temperatuur zou 34 graden met 97% luchtvochtigheid zijn, maar dat valt mee, het is 30 graden en iets minder vochtig.

Onderweg naar het Capgemini pand rijden we door Chennai, wat duidelijk een andere stad is dan Hyderabad. De wegen zijn breder en hebben veel minder gaten, en de gebouwen zijn iets beter dan we tot nu toe gezien hebben. We zitten nu in het High Tech park waar ook een aantal andere IT bedrijven zitten. Het grootste is Infosys, die een enorm groot complex heeft neer gezet met alles er in. De mensen wonen hier ook, er zijn shoppingmalls, bioscopen en verder alles wat je nodig hebt om niet van het terrein af te hoeven. Dit is typisch Infosys beleid, alles is geregeld, maar er is geen work-life balance, alleen een work-work balance. Onze chauffeur omschreef het als zonder gezin werk je bij Infosys, met gezin bij Capgemini.

Hyderabad binnenstad

2010-09-08T15:36:00.002+02:00

Na de laatste presentatie vanmiddag was het tijd om naar de binnenstad van Hyderabad te gaan. De trip begint zoals we inmiddels gewend zijn, in de taxi, de meeste verkeersregels negerend de drukte in. Deze keer komt er nog een ding extra bij, de avondspits van Hyderabad die vanwege de aankomend feesten drukker is dan normaal. We hebben er anderhalf uur over gedaan om 15 km verder te komen.

De eerste site was een moslimtempel boven op een heuvel, de Naubar Pahar (of zoiets). Leuke tempel en vooral een goed uitzicht over Secundrabad en Hyderabad. Secundrabad is een paar honderd jaar geleden gebouwd door de Engelsen. Hyderabad is veel ouder en heeft meer historische gebouwen, tenminste als je ze kan vinden.

Vanaf de tempel zijn we naar het meer gereden waar een soort pretpark is vanwaar je met de boot naar het Bhoeda beeld op een eilandje in het meer kunt. Het eilandje zijn we niet geweest, maar de rest was wel grappig. Maurice heeft daar nog even zijn nieuwe leaseauto geshowed (zie foto).

Nu zijn we op weg naar de shoppingmal, shop till you drop (dank Karin voor de tip).

Onderweg hebben we nog even van een straatverkoper de krant van gisteren gekocht. Met veel moeite hebben we de prijs van 3 naar 2 roepie gekregen. Later zien we dat dit de normale verkoopprijs is. De volgemde keer toch meer afdingen op een oude krant :-)

Hyderabad campus

2010-09-08T06:29:00.003+02:00

Gisteren was een goed dag in Hyderabad. Eerst een presentatie van izone (geweldig verzekeringsconcept), daarna een prima lunch (ze kunnen goed koken hier) en daarna een rondleiding op de campus door onze eigen mensen in India.

Vooral dat laatste was interessant. We hebben vanuit Nederland hier 150 man aan het werk in de financiële sector en de twee Indiërs die hiervoor de aansturing doen hebben ons rondgeleid. We zijn begonnen in de bewakingsruimte (250 camera’s) ergens onderin een pand. Daarna langs de kantine, fitness ruimte en de kinderopvang. Ze proberen hier zoveel mogelijk te faciliteren waardoor medewerkers hier graag willen en blijven werken.

Daarna door naar de panden waar onze medewerkers werken. Een deel werkt in een pand dat nog in aanbouw is, maar waar wel vast de eerste twee verdiepingen in gebruik zijn, iets wat bij ons onbespreekbaar is, maar hier normaal is. Dit gedeelte was er leuk want we hebben niet alleen de mensen aan het werk gezien, maar een aantal kenden we al van de mail. Vorige week is een van de klanten waar voor ze in India werken bij onze managementmeeting geweest en hij is erg te spreken over het India team. Die complimenten hebben we overgebracht naar het team in India.

Het is goed om lokaal je eigen mensen aan het werk te zien, en als je nog complimenten over kan brengen dan is dat helemaal effectief.

De dag is weer afgesloten met een diner met het lokale management. Een leuk en nuttig einde omdat we nog even informeel kunnen bijpraten. Deze was trouwens bijzonder want we hebben het diner afgesloten met een taart voor Hubrecht want hij is de 8e september jarig.

Op de foto een stukje van de campus met op de voorgrond de tuinman/vrouw die onkruid aan het verwijderen is.

Ganesha

2010-09-07T07:55:00.003+02:00

Op de foto een klein beeldje van Ganesha, een kadootje van onze gastheren in Hyderabad. Ganesha is de god van kennis en wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers.

Hyderabad

2010-09-07T06:39:00.002+02:00

Hyderabad begint goed, we landen op een hypermodern vliegveld met een strakke inrichting en mooie tuin voor de ingang. Het ziet er goed uit en kan zo in de reclame folder van India.

We rijden met onze vaste taxi's naar het hotel en komen een tot nu toe onbekend fenomeen tegen, een goede snelweg (zie foto). Deze snelweg is nieuw, 3 tot 5 baans (!!) en heeft een strakke asfaltlaag zonder kuilen. Hyderabad investeert duidelijk in de infrastructuur om grote bedrijven binnen te halen. Dat lukt overigens goed want als we de stad binnen rijden dan komen we of grote nieuwe kantoorpanden tegen (een aantal concurrenten & Microsoft gespot), of grote bouwplaatsen. Capgemini zit hier ook en volgens mij hebben wij een van de kleinere panden.

We verblijven in het Ista hotel, een prima hotel, vlak bij ons pand. Staat in de top 123 van goede hotels (plek 123??) en schijnt een uitstekende spa te hebben. Qua sporten valt het hier wat tegen, ik geloof dat het niet de bedoeling is dat je hier 's avonds leuk een stukje buiten gaat hardlopen, alhoewel, levert vast wel een snelle tijd terug naar het hotel op.

Nog even iets over de snelweg, dit is duidelijk iets waar ze hier nog aan moeten wennen. Er zijn 2 x 3 gescheiden rijbanen, dus dan verwachten wij ook dat het verkeer op een zelfde weghelft dezelfde kan op gaat. Hier niet dus, onze taxi reed op de middelste baan van de 3, maar heeft zowel links als rechts tegenliggers gehad (wij noemen dat spookrijders)..... Advies, neem een taxi en ga niet zelf rijden.

7 september, Pune by night

2010-09-07T01:49:00.002+02:00

De eerste dag zit erop. We hebben vier presentaties gehad, DSG, testing, IP en QA. De eerste drie waren zeker nuttig want ik heb nu een goed idee wat ze in de global practices kunnen. Met IP hebben we nog een nuttige discussie gehad over investeren, die discussie wordt zeker voorgezet in NL. Komt altijd neer op ga ik investeren voordat ik zeker weet dat we er business mee gaan krijgen of niet. Volgens mij is er maar een optie dat is het gewoon proberen want als je niet vooraf een gokje neemt, dan weet je zeker dat je te laat bent als het toch nog een hype wordt. Zie ook de hypecycle van Gartner, wil je voorin zitten of hobbel je met de rest mee achteraan in de cycle.

Vervolgens door de (rustige) avondspits naar het hotel met de taxi. Het blijft bijzonder, auto rijden in india. Overal komen mensen, auto's, motoren, honden, koeien etc vandaan. Ik snap wel waarom de gemiddelde westerling een taxi neemt en niet zelf rijdt. Op de foto de avondspits.

Pune heeft een grote concentratie zwerfhonden. Het zijn er zoveel dat de honden een eigen territorium hebben en dat ook echt bewaken. Erg lastig als je zelf een hond hebt en die dan uit laat, voor je het weet wordt je eigen hond (die niet in dat territorum hoort) aangevallen.

Het diner in het hotel was top. Buffet, maar wel met een aantal traditionele dingen die ik nog niet kende. Bijzonder was het mierenzoete warme toetje dat kan bestaan uit zo ongeveer alles wat je fijn kunt malen, deze keer ui, noten en nog wat dingen die ik niet heb herkend.

Tijdens het diner heb ik met onze NL collega Martijn bijgepraat. Dat levert extra inside info op die niet in de presentaties zit. Zo ongeveer iedereen in India heeft electrisch (tot in de sloppenwijken, gesponsord door de overheid), maar stromend water is zeldzamer, zelfs niet in alle appartementen. De gemiddeld Capgemini medewerker woont in de flats die we veel hebben gezien. Op zich prima flat, of ooit een prima flat geweest, maar omdat ze hier niets aan onderhoud doen, ziet het er van buiten niet uit. Dat onderhoud zie je overigens ook in de Capgemini panden terug. Het state of the art learning centre dat we hebben gezien (jaar of vijf oud) heeft nu al een lekkend dak. Het dat van de kantine in Pune lekt ook dus dat is nu afgedekt met die grote blauwe zeilen die we wel kennen van de Gamma.

Op dit monent (vijf uur a.m. lokale tijd) zitten we te wachten op onze vlucht naar Hyderabad. We beginnen daar met het ontbijt.

Capgemini Pune

2010-09-06T07:50:00.002+02:00

Gevonden Capgemini Pune. Hoogst illegaal een foto gemaakt van het bord :-)

Rondleiding over het terrein is klaar, er wordt hier stevig gebouwd, ze gaan naar max 8000 werkplekken. Foto's maken in en om de panden mag niet, maar er komen binnenkort nog wel wat foto's beschikbaar.

Temperatuur, graadje of 25, luchtvochtigheid hoog, dus zweten en rustig wandelen.

5 september, Mumbai

2010-09-06T05:00:00.003+02:00

Het lijkt hier wel Burger's Bush, maar dan wat groter en vooral drukker. Maar goed, na een uur vliegen van Amsterdam naar Frankfurt en een korte overstap naar Mumbai, plus nog eens acht uur vliegen zijn we er eindelijk. Eerste indruk om twee uur 's nachts, warm, vochtig en druk.

Eerst door de douane, daarna koffer halen en nog een keer door controlepoortjes (bij verlaten vliegveld??). Vijf minuten met de taxi naar het hotel door de bewaakte ingang, langs de bom controle (met spiegels onder de auto kijken), door de metaaldetector bij de ingang en we zijn binnen. Welkom in Mumbai in het Hyatt Regency Hotel. De beveiliging wordt u aangeboden sinds de bomaanslag van een paar jaar geleden.

Vanmorgen half zeven ging de wekker en na een afwijkend ontbijt (broodje jam) zijn we nu klaar voor de taxirit naar Pune (3 uur rijden). Na een uurtje rijden zijn we Mumbai uit, nog 2 uur over iets dat snelweg heet en dan nog een uurtje door Pune.

Op de foto een stukje Mumbai. De beleving is niet in een foto te vangen, maar hier zie een van de betere gedeeltes.

Bear attack

2010-07-30T10:50:00.004+02:00

De foto's zijn geprocessed en voorzien van commentaar, dus deze vakantie is afgerond (..). De foto's kan je vinden op mijn website jan-edwin.nl.

Verder is Yellowstone weer in het nieuws, gisteren is op de Soda Butte camping een aanval van een beer geweest. Resultaat twee gewonde en een overleden kampeerder. Dit was de eerste dodelijke aanval sinds 2002. Ondanks dat de kans op een aanval door een beer statistisch 1 op 1.6 miljoen is, blijft het een serieus risico.

Soda Butte ligt overigens een paar kilometer ten noorden van Yellowstone, dus formeel is de aanval niet in Yellowstone zelf geweest (maar leg dat maar uit aan een beer). De dichtstbijzijnde camping waar wij hebben gestaan is Mammoth Campground, een kilometer of 60 verderop.

Laatste nieuws over de beer aanval is dat de Grizzly met jongen is gevangen. We houden het nieuws in de gaten.

Weer in Nederland

2010-07-17T15:17:00.006+02:00

Na een lange reis zijn we inmiddels weer in Nederland aangekomen. We zijn nu bezig met het verwerken van onze jetlag, ik hoop dat dit maandag klaar is. In de tussentijd wordt er gewerkt aan de foto's, later meer daar over.

Om vast een idee te krijgen onderstaand een aantal foto's. Allereerst een foto van een kolibrie. Ik wist niet eens dat ze die in het noorden van Amerika hadden, maar gelukkig kwamen we ze tegen in zowel Yellowstone als bij dit voeder apparaat in de buurt van Bear Lake. Dat maakt het fotograferen iets makkelijker. Klik op de foto voor full frame.

Zwarte beer van het type roadside:

Coyote, met zendertje dus waarschijnlijk wat minder schuw dan de normale coyotes:

Otter met een forel die gevangen is:

Automaat?

2010-07-16T21:34:00.002+02:00

In Nederland hebben we snoep en drankautomaten. In Italie hebben ze automaten waar je een leuk boeketje voor de vrouw uit kan trekken (zie een stuk terug in dit blog). Op Houston Airport kan je camera's, headsets, iPods en een Nintendo uit de automaat trekken.

What's Next?

15 juli, candystore

2010-07-16T06:24:00.004+02:00

Vandaag de laatste dag in Salt Lake City, waar we beginnen met een ritje naar the Great Salt Lake. We hebben het gecontroleerd, het water is inderdaad zout. Verder nog wat foto's gemaakt van het uitzicht, we zijn benieuwd wat daarvan is geworden, het was erg heiig. Daarna ging de rit naar de mall van Salt Lake City downtown. Na de verplichte start bij Starbucks was het linea recta door naar de lokale candy store. Op de foto JE met de iPhone 4!

Na dit korte intermezzo (niets gekocht) hadden we ruim de tijd om de stad te bekijken. We zijn begonnen op Temple Square, het hoofdkwartier van de kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen, beter bekend als de Mormonen. In de periode 1846-1869 zijn ze met zo'n 70.000 mensen vertrokken naar een kaal stuk land bij the Great Salt Lake waar ze in 1847 Salt Lake City stichtten. Omdat ze altijd Mormonen uit het buitenland hebben laten overkomen is dit uitgegroeid tot hun hoofdstad/hoofdkwartier. Zo'n 50% van de inwoners van Salt Lake City is dan ook mormoon. We waren even bang dat hier geen koffie werd verkocht (Mormonen drinken geen alcohol, koffie en thee en doen niet aan drugs), maar gelukkig doen ze dat wel.

Temple Square is best indrukwekkend, alles ziet er tip top uit en de sfeer is releaxed. Je wordt om de haverklap aangesproken hoe het met je gaat, of je info of een rondleiding wil etc. Kortom leuk om gezien te hebben.

De rest van de dag was erg relaxed want Salt Lake City heeft verder niet zo heel veel te bieden anders dan shoppen, een paar musea en een hoge temperatuur. Alhoewel 34 graden tegenwoordig in Nederland ook gewoon begint te worden..... In de mall werd dit opgelost door op het olympische plein (winterspelen 2002 waren in SLC) door de fonteinen te rennen.
Hoogtepunt was het spelen van de Olympic Anthem op ieder heel uur, waarbij de fonteinen op de maat van de muziek meededen.

Morgen vroeg op voor de vliegreis naar NL.

Highlight of the Day: de iPhone 4 natuurlijk!

Band

2010-07-15T06:10:00.001+02:00

Nog even wat gegevens van de mijn:

De vrachtauto's (70 stuks):
De banden zijn groot, zie ter referentie het model van 1,70 meter op
de foto
Laadvermogen 255-320 ton
topsnelheid 20 km/h
Per stuk $3,5 miljoen

Shovels (11stuks):
Worden gebruikt om de vrachwagens vol te scheppen
Schept 98 ton per keer
Kost $20 miljoen
Weegt 1500 ton

Per jaar wordt er geproduceerd:
55.000.000 ton kopererts
120.000.000 ton overig steen
300.000 ton zuiver koper
14 ton goud
112 ton zilver
13.500 ton molybdeen

Verder nog een weetje voor de sportliefhebbers, de gouden medailles die bij de olympische spelen van Salt Lake City zijn uitgedeeld zijn in werkelijkheid vergulde zilveren medailles. Ze zijn dus niet massief!

14 juli, Salt Lake City

2010-07-15T02:54:00.002+02:00

Vandaag zijn we na een bescheiden ontbijt vertrokken naar Salt Lake City. Na nog een paar franse dorpjes komen we langs Bear Lake, een goed ontwikkelde toeristenattractie. Het was vooral lastig om de waterlijn te bereiken want het grootste deel van de kustlijn is private beach waar je niet op mag. Gelukkig hebben we toch nog een gratis strandje kunnen vinden.

Na Bear Lake hadden we nog een klein stukje bergen voordat we op de interstate komen. Dit was een bijzonder leuk stuk met on-Amerikaans slingerende wegen en leuke uitzichten. Bij een van de parkeerplaatsen hebben we zelfs nog kolibri's gezien, leuk!!

In Salt Lake zijn we nog even langs de Kennecott Utah Copper's Bingham Canyon Mine geweest. Dit is niet alleen de grootste kopermijn ter wereld, het is de grootste open pit mijn ter wereld. In 1893 is Daniel Jackling hier met een open pit mijn begonnen. De reden was dat er niet voldoende koper (1% op goede plaatsen) zit om een gewone mijn te maken. Het resultaat is dat ze hier nu het grootste door mensen gemaakte gat in de aarde hebben (zie foto voor een deel van het gat). Op de plaats van het gat dat je hier ziet stond begin van deze eeuw nog een berg en een paar kleine dorpjes. Nu is het een gat van 4 km breed en 900 meter diep.

Highlight of the day: of dieptepunt van de dag hoe je het maar ziet,
het gat in de grond

Gezien op TV

2010-07-14T06:31:00.003+02:00

Gezien op tv in de VS, extreme pigouts, oftewel alles wat (te) groot is om te eten. Het programma zoekt de extreme restaurants op, hieronder een paar voorbeelden. Hoe zouden Amerikanen eigenlijk zo dik worden?

Eagle's Deli, Boston
Daar kan je de Reilly burger bestellen. Deze is vernoemd naar ene Reilly die in staat was om hem op te eten. Hij bestaat uit 1,5 kg gehakt, 300 gr kaas, 1 broodje en 2 kg patat. Als je dat op eet, dan mag je met je foto in de wall of giants. Eet je meer, dan krijg je ook een burger naar je vernoemd. De huidige staat op 1,75 kg vlees. Wie neemt de uitdaging aan???

Danny's burger,
Maakt een hamburger met 2 kg vlees. De challenge is hem in een uur opeten. 25.000 mensen zijn de challenge aangegaan in 16 jaar tijd, 500 is het gelukt.
Hij heeft ook een 3 kg variant (750 deelnemers, slechts 2 is het gelukt).

The Chip Shop, Brooklyn NYC,
Engelsman die alles frituurt (gepanneerd): eieren, toetjes, pizza, taartjes, snickers (zeer populair), donuts etc. Sterker nog je mag zelf eten meenemen die ze voor je frituren, maakt niet uit wat je
meeneemt.

Big Mamma's & Pappa's, Hollywood
Levert de grootste pizza ter wereld aan huis (officieel Guiness record). 1,25 meter x 1,25 meter, wel graag 24 uur van tevoren bestellen.

Het programma gaat eigenlijk over te veel eten en over eetwedstrijden. 't Is cultuur denk ik.

Zal ik de Librije aanmelden?

13 juli, Montpelier

2010-07-14T05:25:00.003+02:00

We hebben (een) Moose gezien, zie foto. Niet helemaal de moose die we nog zochten, maar het is wel Moose Wyoming, dus het voldoet.

Direct onder Yellowstone ligt Grand Teton NP, hier rijden we in de ochtend door, onderweg naar Salt Lake City. Teton is een redelijk klein park dat is vernoemd naar de Teton Range, een bergrug die door stuwing is ontstaan (en dus niet door vulkanische activiteit zoals bv Yellowstone). Dit resulteert in scherpe puntige bergen, ook wel weer eens leuk om te zien. Verder is het vooral kleinschalig en krijgt een fractie van de bezoekers van Yellowstone. Toch is het er goed lunchen met uitzicht op Jenny Lake.

Na Teton zijn we doorgereden richting Salt Lake City over highway 89 waar we al vanaf Glacier (dus een dag of acht nu) op rijden. Je komt door agrarisch land met vlakke stukken land tussen bergruggen met voornamelijk gras (hooi) en koeien, zelfs een paar hollandse.

We overnachten vandaag in Montpelier, tussen Geneva (15 mijl) en Paris (10 mijl). Wel vreemd want vorig jaar zijn we ook in Montpellier geweest en toen zag het er heel anders uit. Parijs en Geneve lagen toen ook een stuk verder weg. Na een klassieke homestyle dinner bij Nora's zitten we nu uit te buiken. Morgen weer verder naar Salt Lake City.

Highlight of the day: na 6 dagen zonder fatsoenlijke telefoonverbinding hebben we nu weer data verbinding op de telefoon, dus er kan weer on-line geblogd worden. Hierbij de eerste!

12 juli Grand Prismatic Hotsprings

2010-07-13T05:38:00.003+02:00

Voor de verandering beginnen we eens met gisteren. Omdat het redelijk koud was op de camping en het dreigde te gaan regenen besloten we in 1 van de 2 plaatselijke restaurants te gaan eten. Toen we hier een paar dagen geleden aankwamen hadden we ze al geinspecteerd, en we dachten dat het redelijk basic gelegenheden waren. Wat schetste onze verbazing toen we tafelzilver en kristal op tafel zagen staan! Gelukkig houdt de gemiddelde Amerikaan zich niet aan een dresscode, dus we vielen niet op in onze spijkerbroeken en wandelschoenen. Het eten was prima, JE had de kleinste prime rib (7 oz, ruim 2 ons), Karin forel. In tegenstelling tot de meesten in het restaurant hebben wij wel onze aardappelpuree / wilde rijst en boontjes opgegeten. Grappig detail: JE dacht dat onze buren al aan het hoofdgerecht zaten, maar dat bleek het
voorgerecht te zijn... Het waren toch best volle borden met o.a. spare ribs....

Vandaag is het zonnig, dus het eerste wat we doen is weer naar de Grand Prismatic Spring, hij is een stuk mooier als de zon schijnt (zie foto). Deze foto, of genomen uit een helicopter staat in alle reisgidsen van Yellowstone. Als je de gids ziet dan denk je dat ze kleuren extra verzadigd hebben om de foto mooier en feller te maken,
maar dat is niet nodig. De kleur knalt er vanaf, deze iPhone foto is zelfs nog te flets. Mooiere foto's volgen nog.

Hierna hebben we de Fountain Paint Pot bekeken. Dit is een pool met bubbelende modder zoals je vast wel eens in een film hebt gezien. Een stukje verderop hebben we gelunched met eerst 1 en iets later 3
continu spuitende geisers om ons heen. Tot nu toe de meest spectaculaire lunchplek die we hebben gehad.

Vervolgens door naar de Firehole Canyon, een beetje vanwege de canyon, maar voornamelijk van de toegestane zwemplaats in de rivier. De Firehole river is de rivier waar uiteindelijk al het water van de geisers uit dit deel van het park terechtkomt. De rivier is dus lekker op temperatuur en in het gedeelte waar je mag zwemmen staat voldoende water om leuk tegen de stroom in te zwemmen. Prima plek om een warme dag te eindigen.

Morgen gaan we door naar Grand Teton NP en verder richting Salt Lake City.

Highlight of the day: Grand Prismatic Spring, voor de tweede keer want hij blijft fantastisch

11 juli, We've got him!

2010-07-12T03:15:00.002+02:00

Old Faithful bedoeld ik, niet het WK voetbal, want we weten inmiddels dat we tweede zijn geworden. Balen, we hebben de wedstrijd niet gezien, maar begrepen dat Spanje toch de betere ploeg was. Ze zijn in ieder geval met 11 spelers geeindigd, iets wat wij niet kunnen zeggen. Thuis nog maar een keer de samenvatting kijken op youtube.

Vandaag in Yellowstone was de dag van de geisers waar het park zo beroemd om geworden is. De National Park Service (NPS) houdt alle geisers nauwlettend in de gaten en kan daardoor van een aantal geisers een goede voorspelling geven wanneer ze uitbarsten. Deze voorspelling hangt bij het visitor center en daardoor weet je een beetje waar je aan toe bent.

We vielen direct na aankomst met onze neus in de boter met een uitbarsting van de Old Faithful die op een paar minuten nauwkeurig te voorspellen is. De voorspelling was 8:13 en op 8:15 ging hij spuiten, zie foto. Dit duurt een minuut of 3 en dan gaat hij weer af na ongeveer 90 minuten. Hij is vooral beroemd geworden door zijn
voorspelbaarheid, niet omdat het de grootste is.

Hierna wandelen we een rondje door het Upper Geyser Basin (ben je gauw 2 uur mee bezig). We hebben nog een groot aantal spuiters gezien, varierend van om de 5 minuten een meter hoog (Solitary Geyser) tot elke twee uur een meter of 25 (Daisy Geyser). Verder vooral veel verhalen over de geisers gezien, zoals Morning Glory Pool die elk jaar door de NPS leeggepompt wordt omdat hij verstopt raakt door de troep die de toeristen er in gooien. Een andere leuke was Chinese Geyser die begin 1900 door een Chinese wasserette werd gebruikt. Vieze was plus zeep erin en dan wachten op een uitbarsting en de was bij elkaar zoeken. Deze doet het inmiddels ook niet meer.

Naast geisers die spuiten zijn er ook hete bronnen waarbij je aan de kleur de temperatuur kunt aflezen. Blauw is heet en naarmate het kouder wordt groeien er andere bacterien en wordt de ondergrond geel. Dit levert een bron op die midden en onderin strak blauw is en die naar boven en naar buiten toe geel wordt. Gelukkig maken we kleurenfoto's!

Na het Upper Geyser Basin zijn we doorgereden naar Midway Geyser Basin, waar Grand Prismatic Spring de higlight is. Dit is een hete
bron zoals net beschreven, maar dan i.p.v. een paar meter breed als in Upper Basin 130 meter breed en 40 meter diep. Hij is daarmee de grootste en diepste heetwaterbron. Van boven ziet hij eruit als een soort van enorm oog, knalblauw van binnen met gele uitlopers aan de zijkant. Dit is goed te zien als je niet de officiele toegang neemt, maar een wandeling van een mijl maakt en dan een stukje tegen een berg op klautert. Toen wij dat deden begon het net te onweren (slecht voor de foto's), maar nog steeds spectaculair qua uitzicht. Vanwege het weer (en de staat van vermoeidheid) hebben we ons geiser-dagje toen beeindigd en zijn we teruggereden naar de camping, maar niet voordat we wat souvenirs bij elkaar hadden geshopt.

Highlight of the day: Grand Prismatic Spring

10 juli, grizzly!

2010-07-11T03:22:00.002+02:00

Vanmorgen zijn we weer op een normale tijd opgestaan. Dat vroeg opstaan past toch niet zo goed in ons vakantie ritme. Alles ingepakt en op weg naar Grant Village in het zuiden van het park, waar we de komende 3 dagen blijven staan.

Na een half uurtje rijden hadden we de eerste bear sighting, deze keer een jonge zwarte beer van ongeveer 3-5 jaar oud. Leuk en vooral dicht bij de weg.

Een uutje later bij Dunraven Pass was het weer raak, deze keer een grizzly moeder met twee jongen. We hadden al gehoord dat ze bij Dunraven Pass rondzworven, maar dat we ze ook zien is wel erg leuk. We hebben er een kwartiertje van genoten, daarna verdwenen ze hoog in de bergen. Wij weer verder naar het zuiden.

Bij de Yellowstone River Canyon hebben we Uncle Tom's Trail gewandeld, een volgens de bordjes zware en gevaarlijke wandeling, zeker niet geschikt voor mensen met een slechte conditie of hartkwalen. Goed gewaarschuwd begonnen we aan de wandeling die bestond uit een perfect onderhouden stalen trap van 300 treden.... Ze kunnen wel overdrijven hier in de VS. Het uitzicht daarentegen was uitstekend en we kwamen nog een paar marmotten tegen. De wandeling daalde zo'n 150 meter de canyon in, waarmee je een mooi uitzicht op de verschillende kleuren in de canyon en op de Upper Fall had.

Een stukje verder kwamen we langs de Mud Volcano. De naam dekt in dit geval de lading volledig. Deze moddervulkaan is in 1871 spectaculair uitgebarsten (veel modder) en sindsdien slapend en niet veel meer dan een kolkend gat modder. In 1979 zijn er in deze regio een aantal aardbevingen geweest en daarna zijn er nog een groot aantal modder vulkanen bijgekomen. Het stikt er sindsdien van sissende en bobbelende gaten met modder. Grappig is dat de lokale bizons dit een aantrekkelijke omgeving vinden. Op de foto een bizon die naast een bobbelende en stinkende modderpoel ligt. Verderop lag er ook nog een in de zwaveldampen te genieten van?????

Morgen gaan we vroeg naar Old Faithfull, ben benieuwd.

Highlight of the day: natuurlijk de grizzly met de twee jongen, alhoewel de hermelijn die net voorbij schoot een goede tweede plaats krijgt.

9 juli, otters!

2010-07-10T02:37:00.002+02:00

Vandaag was onze vroeg op beesten kijken dag, dus om 6 uur waren we eruit. Om 7 uur waren we in de Lamar Valley, the prime wildlife watching area van Yellowstone. Het klopt dit is de beste plaats om wild te spotten, met slechts een nadeel, de vallei is nogal groot. Resultaat een hoop herten en bizons (hele kudde's) dichtbij en al het overige ver weg. We hebben verder nog gezien een donkerbruin Grizzly vlekje, vier donkere vlekken van moeder beer met drie jongen en een aantal witte berggeit vlekjes. Dus leuk beesten kijken, maar neem wel een 20-60x vogelspottersverrekijker mee.

Hierna zijn we doorgereden naar Troutlake, een kort wandelingetje van 15 minuten waar we uiteindelijk 3 uur over hebben gedaan. Het meer zit namelijk vol met forel die bezig was om tegen een rivier op te zwemmen. Leuk om te zien omdat ze stukje bij beetje verder tegen de stroming in komen, om uiteindelijk de paringsgronden stroomopwaarts te bereiken.

De hoofd attractie kwam tevoorschijn toen we bijna weg wilden gaan, drie mannetjes otters. Deze moeten we ook in Nederland hebben, maar dan zijn ze onvindbaar. Hier zwemmen ze gewoon een uur rond. We hebben genoten van hoe ze probeerden forellen te vangen (wat niet gelukt is) en hoe ze aan het ravotten zijn op de kant (zie foto).

Na een uurtje wilden we weer weggaan, maar toen kwam de moeder otter met twee jongen tevoorschijn, dus weer een uur zitten kijken hoe de moeder twee forellen ving tegen de stroom in en die aan de jongen gaf. Om de jongen te leren vissen bijt de moeder de staart van de vissen af en geeft ze ze daarna, nog levend en wel, aan de jongen zodat ze ze kunnen vangen. Daarna verdwenen de vissen in de jongen en de moeder.
Uiteindelijk zijn we hier drie uur gebleven en hebben uiteraard veel foto's gemaakt.

Daarna zijn we naar de dichtstbij zijnde winkel gereden om brood en drinken voor de lunch te kopen. Op de picknickbankjes voor de winkel hebben we onze kaas-mayonaise-mosterd-komkommer-boterhammetjes op zitten eten. Dit is zo ongeveer onze standaardlunch, verder is er weinig lekkers te koop hier, tenzij je uitgebreid gaat lunchen in een restaurant. Maar dat is niet echt goed voor onze lijn, gezien de omvang van de porties hier. We hebben ons zitten verbazen over de picknick van onze Amerikaanse buren: boterham, plakje vleeswaar, nog 1, nog 1, nog 1, nieuwe bak met andere vleeswaar, ook vier plakjes, nog wat kaas, boterham erop en eten maar!

Terug op de camping zijn we nog even langs "the boiling river" geweest. Dit is een deel van de rivier waar het warme water van Mammoth Hotsprings in het koude rivierwater loopt. Op de overgang van heet naar koud kan je prima badderen! Goede afsluiting van een warme dag.

Oh ja, bijna vergeten vanmiddag ook nog een wolf gezien (op 10 meter afstand).

Highlight of the day: het vele wild, maar stip bovenaan de otters!

8 juli, Beren

2010-07-09T07:06:00.002+02:00

Om te beginnen, we hebben geen idee wanneer we dit posten. T-Mobile heeft roaming afspraken met een stuk of 5 Amerikaanse providers waarvan AT&T de grootste is. Geen enkele daarvan heeft fatsoenlijke dekking in Yellowstone. Als we bij de camping een heuvel oplopen, dan hebben 1 streepje ontvangst, maar geen data verbinding. Wi-Fi hebben we ook nog niet gevonden, dus we bloggen rustig door en versturen wel
als het lukt.

Vandaag hebben we de upperloop van Yellowstone afgemaakt (er is als het ware een 8-vorm aan wegen aangelegd in het park, waardoor je een upper en een lowerloop kunt rijden), maar voordat we echt begonnen hebben we een plekje kunnen reserveren op de camping in Grant Village in het zuiden van het park. Het is best druk hier, veel Amerikanen zijn ook vrij en de campings zijn meestal 's ochtends vroeg al vol. Daar gaan we zaterdag heen en blijven we ook 3 dagen staan.

Op de heenreis troffen we trouwens weer een bizon op de weg aan. De eerste keer ben je verbaasd, maar het begint al bijna te wennen. Deze keer hebben we hem trouwens door de hete bronnen zien lopen. Kennelijk hebben ze vuurvaste poten.

Vlak bij Canyon Village, op het 'kruispunt' van de 8 heb je de canyon van de Yellowstone River, zieijgevoegde foto. Hierop is goed te zien dat we in een vulkanisch landschap zitten en dat de aardlagen verschillende kleuren hebben. Dit in combinatie met een forse waterval levert een leuk plaatje op.

Verder naar het noorden kwamen we in onze eerste bear-jam, oftewel een stilstaande file door een beer in de berm. Deze beer was van de veel voorkomende "net verdwenen" soort. Kortom niks gezien.

Vlak na de pas hadden we de eerste echte bear sighting van Yellowstone. Het was een zwarte beer, de kleinere soort die een stuk minder gevaarlijk is dan de zeldzamere grizzly beer. Grappig ook om te zien dat een beer een complete verkeersopstopping veroorzaakt, maar goed, hij was goed en lang te zien en de foto's zijn gelukt. Heb ik toch niet voor niets de telelens meegesleept.

Vanuit Rooseveld Lodge hebben we een wandeling naar Lost Lake gemaakt. Leuke rustige wandeling met veel grond eekhoorns. Halverwege kom je langs een versteende boom (alleen leuk als je er nog nooit een gezien hebt), en daar troffen we de tweede zwarte beer van vandaag. Deze keer een kleintje met ernaast twee bizons, maar die vallen al bijna niet meer op. We hebben een kwartiertje op een veilige afstand naar de beer gekeken en zijn daarna verder gewandeld.

Morgen gaan we vroeg op en hopen in een rustig deel van het park groot wild te zien.

Highlight of the day: twee beren gezien!

Bizon

2010-07-08T05:54:00.002+02:00

Speciaal voor Gert bewijsmateriaal over de bizon. Gemaakt met de iPhone, dus hij was dichtbij!

7 juli, Yellowstone

2010-07-08T05:53:00.002+02:00

Dag 1 in Yellowstone. Na een korte rit van een uur konden we al achteraan sluiten bij de ingang. Daar werd meteen duidelijk dat de meest interessante camping al vol was. Gelukkig had optie 2 nog ruimte, dus we staan nu op de parkcamping van Mammoth Springs. Maar goed ook trouwens want een paar uur later was alles vol. Morgen gaan we kijken of we nog ergens anders kunnen reserveren, zoniet dan blijven we hier de rest van de tijd staan.

Vanmiddag zijn we begonnen in Mammoth Springs zelf, een dorpje (nou ja dorp...) dat bekend is geworden door de warme bronnen waar het water over terrassen naar beneden stroomt. Als er geen water loopt dan is de kalkstenen (tavertijn) ondergrond wit (het grootste gedeelte), maar als er wel water stroomt dan zorgen bacterien, algen en ijzer voor kleuren varierend van blauw naar geel/oranje. Een bijzonder kleurrijk
en leuk geheel.

Na Mammoth Springs zijn we doorgereden naar Norris Geyser Basin (zie foto). Onderweg nog wat herten enzo gezien, maar verder geen bijzonder wild. Norris heeft de heetste ondergrond in het park en het stikt hier van de geisers. Ongeveer 300 meter onder de grond is het al 459 graden Fahrenheit (heb even geen omrekentabel bij de hand, maar het is al snel best warm onder de grond). Het resulteert in ieder geval in een groot oppervlak waar warm water, stoom en incidenteel een waterstraal boven komt. Hier staat overigens ook de grootste werkzame geiser ter wereld, de Steamboat. Als hij het doet (laatste keer mei 2005), dan bereikt hij een hoogte van 125 meter. Vandaag deed hij het dus niet...

We hebben hier een paar rondjes gewandeld en ontdekt dat je ook groen als kleur in het water kunt hebben. Kortom een heel kleurenpalet. Op de foto zie je een stomende blauwe poel met op de voorgrond de karakteristieke oranje kleur van zwavel bacterien.

Vanuit Norris zijn we teruggereden naar de camping en zagen pal naast de weg een mannetjes bizon staan. We hadden ze al wel in de verte gezien, maar een paar meter naast de weg zijn ze nog imposanter. Gauw wat foto's gemaakt en weer weg want het blijft wild en het advies is ruime afstand bewaren.

Morgen gaan we verder het park ontdekken.

Karin zag trouwens op de camping een camper met een duitse vlag en heeft even gevraagd hoe het was afgelopen met de andere halve finale. Ze keken een beetje zuur, maar gaven wel eerlijk antwoord dat ze verloren hadden. Tegen Spanje dus as. zondag!

Highlight of the day: de bizon natuurlijk!

Auto, oplegger, boot

2010-07-07T06:01:00.002+02:00

Niks geks hier in Amerika, grote truck (zie ook een van de vorige foto's), schotel in de laadbak en trailer/camper. Maar waar laat je dan de boot? Nou gewoon als aanhanger daarachter. Ben benieuwd of hij er ook mee achteruit kan rijden.....

6 juli, door naar de finale!

2010-07-07T05:56:00.002+02:00

Ok, ok een beetje laat, maar als je bijna de hele dag in een telefoon en internetloze ruimte rijdt (ja het bestaat nog), dan ben je 's avonds toch blij om te lezen dat we door zijn. Ben benieuwd wie de tegenstander is. Of zoals gelezen op twitter, van Spanje moeten we winnen en van Duitsland mogen we niet verliezen. Kan iemand tijdens de finale de tussenstanden SMS-en? Dan blijven we een beetje bij.

Vandaag was de transit en milestone etappe. Vanmorgen werden we eindelijk met een stralend blauwe lucht en dus een zonnetje wakker. Lekker ontbeten en koffie in de zon dus. Al snel na vertrek sprong de dagteller weer naar 0 (=2000 mijl), we verwachten dat nog een keer mee te maken voor Salt Lake City. In totaal hebben we vandaag zo'n 400 mijl gereden, door achtereenvolgens de zuidkant van Glacier NP, door het authentieke wilde westen, Great Falls en uiteindelijk Lewis & Clark National Forest. Glacier was zoals verwacht, bergen en bomen. De rest was voornamelijk zoals de foto laat zien, lange wegen door lege landschappen. Montana (de staat waar we nu zijn) staat vooral bekend om zijn weidse uitzichten en wolkenluchten. Dat klopt ook echt, vanwege de weidsheid en het ontbreken van bomen en bebouwing kan je eindeloos ver kijken. Toch was het niet eentonig, het landschap bleef veranderen: van groen, heuvelachtig teletubbieland, naar meer ruige gebieden waar vooral koeien stonden tot akkerbouwgebieden. Het Lewis and Clark National Forest werd weer meer berg- maar helaas ook regenachtig.

Onderweg in het dorpje Choteau hadden we trouwens nog een 'jaar 1800' beleving, Karin werd aangestaard door twee Amish meisjes, waarschijnlijk omdat Karin zonder hoofdkapje en bijpassende traditionele paarse jurk rondliep. Wij hadden trouwens vergelijkbare gedachten.

Vanavond overnachten we in het Livingston Inn Motel in Livingstone, 60 mijl voor de ingang van Yellowstone. Morgen rijden we verder en proberen een plek te vinden op de camping midden in Yellowstone. Ben benieuwd of ze daar ergens wifi hebben. Ondertussen is het weer wel weer opgeknapt, vanuit onze motelkamer is geen wolkje meer te zien. We hebben goede hoop!

Gratis tip trouwens als je nog een keer naar de VS gaat, gebruik Tripadvisor (ook als iPhone App), dat is de Amerikaanse variant van Zoover, maar dan uitgebreider. Hier vind je klantenervaringen over hotels, activiteiten e.d., briljant als je een betaalbaar motel zoek en geen zin hebt om de hele stad te doorzoeken.

Mazda 5 MPV

2010-07-06T06:04:00.002+02:00

En wij vinden een Mazda 5 MPV (met drie rijen stoelen) groot. Doe je hier toch echt niet mee. Onze Mazda is dat grijze ding in de voorgrond.

5 juli, Avalanche Lake

2010-07-06T05:59:00.002+02:00

Zo, het vuurwerk van gisteren is opgeruimd, klaar voor een nieuwe dag in Glacier NP. We hebben nog geen zin in een rij-dag, dus gaan we in het park wandelen, ongeacht wat het wisselvallige weer doet. Onze ervaring van dit park tot nu toe is dat het weer per kwartier kan wisselen.

De wandeling van vandaag gaat naar Avalanche Lake, totaal ongeveer drie uur lopen. In het park, en zeker bij de ingang is het een stuk rustiger dan gisteren. Best prettig om geen file bij de ingang te hebben. De wandeling volgt een riviertje en is goed geregeld, grint en bruggetjes waar nodig. Het is duidelijk een populaire dagtrip.

Qua weer hebben we ongeveer alles gehad, zon, bewolkt, motregen, stevige regenbui en zelfs nog hagel later op de dag. Toch was het een leuke tocht, langs een redelijk grote en snelstromende bergbeek naar een meertje aan het eind van het dal. Toen we er waren begon het flink te regenen. We hebben onder een grote boom onze boterhammen opgegeten, en toen het droog werd zijn we naar het eind van het meer gelopen. Daar kwam het zonnetje door, waardoor we nog mooie foto's hebben kunnen maken. Op de foto Karin aan het eind van de tocht, waar heel handig een bordje "end of trail" staat. De terugweg was een stuk modderiger dan heen waardoor onze broeken wel een wasje kunnen gebruiken.

Qua wildlife vandaag geen beer, wel weer herten en eekhoorns.

Morgen gaan we richting Yellowstone. We verwachten er twee dagen over te doen, dus later meer.

Highlight of the day: Karin heeft de wedstrijd: "wie krijgt de meeste modder op zijn broek" gewonnen.

4th of July

2010-07-05T06:27:00.002+02:00

Zo, om meteen maar met de deur in huis te vallen, het is hier nu the 4th of July, de nationale feestdag. Gisteren hebben we de optocht gemist, maar vandaag, en dan vooral op het moment dat dit wordt geschreven maken we het live mee.

Het is nu negen uur 's avonds en alle locals (nationaliteit Amerikaans uiteraard) zitten vier rijen dik aan de rand van een grasveldje (sommigen zitten al een uur te wachten), zie foto. Dit grasveldje wordt als launchpad gebruikt voor al het vuurwerk dat vanavond de lucht in moet.

Het principe is simpel, de Amerikaanse pappa loopt trots met zijn aangekochte stuk geschut naar het launchpad. Het stuk wordt ontstoken, de pappa neemt trots afstand van zijn aankoop en wacht op de reaktie van het publiek. De varrieert van een enthousiast oooohhh (bij echt mannelijk vuurwerk) tot hoongelach (bij mietjes vuurwerk). Ook hier geldt, bigger is better. Ik heb al een pappa gezien met een doos vuurwerk van een halve vierkante meter, dit is duidelijk the biggest. We wachten nu met spanning af wanneer het echt los gaat. Later mogelijk meer over deze happening.

Vanmorgen en vanmiddag hebben we Glacier NP bezocht. Het park is vernoemd naar de vele gletsjers die er liggen (lagen). Op dit moment is er nog ongeveer 20% van het originele aantal gletsjers over. Naar verwachting is het park in 2030 gletsjervrij. Vandaag was daar trouwens niet veel van te merken.
Het plan was om de weg die dwars door het park loopt, om de een of andere ons onbekende reden (zie het vervolg van het verhaal) de Going to the Sun Road genaamd, helemaal af te rijden voor alle viewpoints en op de terugweg te gaan wandelen. Toen we het park ingingen was het weer prima, we hebben genoten van de uitzichten, en van de bruine beer die overstak. Eenmaal aangekomen op de pas (iets meer dan 2km hoog)
was het vooral koud. Het waaide hard en alle wandelingen waren nog ondergesneeuwd (dit blijkt een uitzonderlijk koude juli maand te zijn). Toch hebben we nog leuke uitzichten gezien en de aanwezige grondeekhoorns op de foto gezet.

Tijdend de afdaling trok het dicht en direct na de lunch is het gaan regenen. Dit bleef zo tot we weer in de buurt van de camping waren, waar het lekker weer is om vuurwerk te kijken. Van wandelen is dus niets meer gekomen, trouwens.

Highlights of the day: ten eerste de beer die we gespot hebben, en ten tweede de steen die van de berg af stuiterde en onze auto op 20 meter na miste. Dat scheelt weer discussie bij het inleveren over twee weken.

3 juli, alweer een V8!

2010-07-04T05:37:00.001+02:00

Vanmorgen opgestaan met een strak blauwe lucht (die we zelf mee hebben genomen want het weer komt uit het westen). Na de koffie zijn we klaar voor de transit etappe van ongeveer 400 mijl.

Het eerste deel is zoals je de Amerikaanse wegen verwacht, recht! Grappig is trouwens dat onze kaart een mijlen grid heeft (horizontale en vertikale lijnen een mijl uit elkaar) en dat ze op het platteland de wegen exact op deze grid maken. Dus elke mijl een weg die gemakshalve genummerd wordt. ruitjespapierwegen....

Na Spokane was het tijd voor de lunch en we vonden in Newport een leuk plekje lang een rivier. Het was er nogal druk en even later bleek waarom, er was een powerboatwedstrijd gaande (zie foto). Powerboat racen gaat natuurlijk wel op zijn Amerikaans, niet een lichte boot met een 10.000 toeren+ draaiende Yamaha outboard, maar een klein bootje waar ze met moeite een V8 in hebben gelepeld. De sensatie is
vergelijkbaar aan het dragracen, heel veel V8 herrie, hard rechtdoor en met moeite door de bochten. Wederom echt lokaal volksvermaak!

De rest van de dag was vooral kilometers maken in een landschap dat veranderd van glooiend akkerbouwgebied naar ruige bergtoppen. We staan nu op de camping in Kalispell en hebben de bergen van Glacier NP op de achtergrond.

Vandaag hebben we ontdekt dat de viering van de nationale feestdag (4th of July) een soort van Oktoberfest is, het wordt niet altijd gevierd op de dag die je verwacht. Omdat de 4th dit jaar op een zondag is, waren de optocht en festiviteiten vandaag op de 3rd..... Gemist dus. Morgen nog maar even naar het vuurwerk kijken.

Oh ja, we kunnen weer een bold eagle toevoegen aan de lijst plus ongeveer honderd buizerds. We werken met een vereenvoudigd vogelsoortenhandboek, een roofvogel is of een bold eagle (goed herkenbaar), of een buizerd. Lekker makkelijk!

Highlight of the day: vanwege 4th of July zijn alle campings stampvol,
behalve Rocky Mountain RV, die hebben een aardige oma achter de balie
en een fantastisch overloopveldje. We hebben nog niet zo mooi gestaan
deze vakantie!

Rainy Pass

2010-07-03T06:23:00.000+02:00

Het klopt, het regent!

2 juli, Dry Falls

2010-07-03T06:08:00.001+02:00

Vandaag zijn we over de regenscheiding gereden. Bovenop hebben we nog even geconstateerd dat Rainy Pass zijn naam eer aan doet, maar direct daarna werd duidelijk dat de regenscheiding goed werkt. Het werd meteen droger, en zelfs zo droog dat hemelsbreed 20 km van het vochtige park waar we vandaan komen de landerijen worden besproeid. Grappig dat dit zo snel gaat. We zien nu voor het eerst ook wat landbouw en veeteelt (vooral koeien). Ook gezien: een echte cowboy te paard met lasso die een kudde koeien aan het opdrijven was. Geen foto van kunnen maken.

Onderweg zijn we nog even gestopt bij de Grand Coulee stuwdam, een werkverschaffingsproject van rond 1933. Resultaat is een stuwdam van 1.5 km breed, met een vermogen van 6,5 Gigawatt. Best veel en best handig voor een land dat bijna alles elektrisch doet.

Kort daarna rijden we langs Banks Lake. Een stuk verderop liggen de Dry Falls, het eindpunt van vandaag. Het landschap is echt dramatisch veranderd, dat is het leuke van hier.

Eerst even een stukje historie, tijdens de laatste ijstijd, 18.000 jaar geleden lag er in Noord Amerika een enorm meer (Great Glacial Lake Missoula) dat waterdicht afgesloten was door de gletsjers die er toen lagen. Gedurende lange tijd steeg het waterniveau van het meer, net zo lang totdat de gletsjer die het meer afsloot doorbrak. Resultaat een watermuur van een paar honderd meter hoog die met een
snelheid van 100 km/h leegliep naar de oceaan. De hoeveelheid water die wegliep was ongeveer 10 keer de hoeveelheid water van alle rivieren op aarde, best veel dus. Na 2 dagen was het meer leeg en begon het verhaal weer van
voren af aan. Dit heeft zich over een periode van 2500 jaar regelmatig herhaald.

Resultaat: uitgesleten valleien, een waterval van 5 km breed en uitgesleten gaten onder de waterval. Dit heet Scablands. Het Banks Lake is een uitgesleten sleuf van een paar kilometer breed en op de foto de Dry Falls. De bovenkant van het land op de foto is de bovenkant van de Dry Falls en daaronder zie je uitgesleten gaten die nu vol staan met grondwater. Voor de duidelijkheid, op de foto staat maar een stukje van de Falls, hij is totaal 5 km breed!

Morgen gaan we verder richting Glacier NP.

Highlight of the day: het enige Motel in Coulee City had nog precies een kamer over, genoeg voor ons, lekker douchen!

1 juli, 48graden7'12"N, 123graden25'51"W

2010-07-02T02:47:00.001+02:00

Zo, degenen die coordinaten snappen weten nu waar we zitten. Wij weten het trouwens ook, we zijn nog steeds North Cascades NP op de parkcamping, om precies te zijn in de tent die we net met de achterkant in de wind hebben gezet. Het is namelijk koud en het waait hard. De wind komt over de bergen aan zetten en daar ligt nog steeds sneeuw....

Maar goed, de dag begon goed met een ontbijt op het strand in de ochtendzon. Naast de dagelijks dosis frolic (muesli) met koffie hadden we vanmorgen ook echte mini pancakes, gebakken in het mini pannetje dat we bij de Safeways hebben gekocht. Wij hebben er ieder twee gegeten, met suiker, volgens mij eten Amerikanen er meer en zijn ze groter. Op de foto JE in de keuken.

De rest van de dag hebben we gevuld met kortere wandelingen in het park. De eerste wandeling naar een uitzichtspunt over Diablo Lake (stuwmeer), de tweede wandeling naar een stuwdam iets verderop. Dit is een ruig, maar vooral rustig park. Tijdens de wandelingen kom je zo nu en dan iemand tegen, maar voor de rest is het vooral leeg.

Morgen rijden we eerst over Cascades pas en daarna verder naar Dry Falls. Als het goed is zitten we dan aan de regenschaduw k
ant van de Cascade Mountains en wordt het droger, zonniger en warmer. Fijn!!!

Highlight of the day: vanmorgen een kolibrie gezien, wist niet dat ze die hier hadden.

Statistieken, de tussenstand

2010-07-01T05:39:00.002+02:00

Zo de eerste 1000 mijl staan op de teller, tijd voor wat statistieken. Het ging o.a. om het spotten van wild, hieronder de stand tot nu toe:

Herten, reeen en meer van dat soort spul, veel, als je niet oplet heb je ze op de camping onder de auto.
Eekhoorns, squirrels enzo: zie herten.
Bold Eagle: 4 stuks
Zwarte vos met witte punt aan de staart: 1 bij Mt Rainier.
Wasberen: 2 bij Port Townsend.
Zeeleeuwen & Orca's: veel bij de San Juan eilanden.
Konijnen: stuk of twee.
Slang (50 cm): 1 bij Hoh river.
Mol: zie slang (mol was niet in slang).
Kleine vogeltjes: veel & overal.
Teiger: div. plaatsen en dagelijks.

Nog te spotten: beren & elanden. We hopen deze in North Cascades of Glacier te vinden. En natuurlijk bizons in Yellowstone.

30 juni, North Cascades NP

2010-07-01T05:20:00.001+02:00

We zijn er, North Cascades National Park. De rit er naartoe was redelijk simpel, eerst een half uurtje op de pont (waar ze geen koffie verkopen), en vervolgens Highway 20 volgen.

Highway 20 begint bij Olympic NP en voert door North Cascades. Het is een mooie weg die pas recent (1972) is aangelegd en die het grootste deel van het jaar gesloten is vanwege sneeuw op de hoogste passen.

De weg is nu open, maar een aantal wandelingen (ook degene die de Lonely Planet aanraadt) zijn nog steeds gesloten vanwege de sneeuw. Ergo, als de zon schijnt is het hier lekker weer, maar vanavond liggen we weer op tijd in de tent. O ja, er is een kleine winkel in het park, daar zijn we even gestopt en hebben we superlekkere zelfgemaakte chocoladefudge met noten en mini-marshmellows gekocht, mmm!

North Cascades is volgens de statistieken het rustigste park van de VS. Op de foto zie je Karin bij Lake Diablo (een stuwmeer) zitten. Je kan goed zien hoe druk het daar nu is. Het is ook het minst toegankelijke park, er loopt maar 1 weg doorheen, 95% van het park is alleen te voet bereikbaar, en zelfs dat is lastig.

Morgen een stukje wandelen door het park en genieten van het uitzicht.

29 juni, Orca's

2010-06-30T05:52:00.000+02:00

Whale watching is het programma van vandaag. De boottocht van
vanmorgen ging naar de San Juan eilanden, de meest voor de hand
liggende plek om walvissen te zien. Overigens dezelfde plek die uit
vanuit Vancouver wordt aangeboden, tenminste als je boot vaart. Voor
ons is het anderhalf uur varen en dan kom je bij een zeestraat die de
walvissen dagelijks gebruiken tussen de overnachtingsplek en de
fourageer gronden waar ze op jacht naar zalm gaan.

De walvissen van dit seizoen zijn Orca's. In andere seizoenen zijn er
ook nog andere soorten, maar die zij nu rond de Noordpool. De Orca's
zijn hier bijna het hele jaar, met als hoogtepunt juni/juli/augustus.

Vandaag zien we erg veel Orca's, eerst een kleine groep (stuk of 5) op
een kleine 100 meter. Daarna nog een aantal groepen (totaal een stuk
of 40) op enkele tientallen meters van de boot.

In een woord geweldig! De beesten zijn een meter of 10 lang, maar er
zwemmen ook jongen tussen. We hebben ook een paar zien springen,
spectaculair gezicht! Verder zijn ze nieuwsgierig en kijken zo nu en
dan naar wat er nu weer voor een vreemd stalen ding in het water ligt.

De individuele Orca's zijn overigens te herkennen aan de zwart witte
tekening op de vin. In het Whale Museum van Friday Harbour op San
Juan, waar we aanlegden voor de lunch, staat een compleet overzicht
inclusief de stamboom.

Op de terugweg komen we nog langs een groep zeeleeuwen met een
broedende Bold Eagle (JE blij!).

Kortom aanrader als je ooit in de buurt bent. Kan je bij ons twee
koffiemokken lenen waarmee je de hele dag aan boord gratis (vieze
amerikaanse) koffie, thee en chocolademelk met slagroom kunt halen
(ook wel bottomless mugs genoemd). Foto's van de Orca's volgen later
want die staan op de Canon en niet op de iPhone. Trouwens best lastig
fotograferen. Als je er een ziet, duikt ie al weer onder en heb je
alleen een vin. We hebben best veel vinnen op de foto...

Terug op de camping hadden we onze eerste natte avondmaaltijd. We
hebben van de gelegenheid gebruikt gemaakt en zitten hier onder het
afdakje van het gesloten museum (zie foto).

Verder nog even een wasbeer vermelding, gisteren twee gezien in de
avondschemering.

Morgen vertrekken we richting North Cascades NP.

28 juni, Go Karts in de Safeways

2010-06-29T03:28:00.001+02:00

Vandaag begonnen met een light ontbijtje bij Olympic Bagel. Goed begin
en geen honger tot de lunch, dankzij de bagel met ei en hamburger (Jan-
Edwin) en ei en kaas (Karin). De volgende keer toch maar een bagel met
jam of cream cheese. Tijdens het ontbijt ontdekten we dat Nederland
door is naar de kwartfinales, het gejuich van Karin werd niet-
begrijpend onvangen...

De trip naar Port Townsend was kort en eenvoudig, uurtje rijden zonder
iets bijzonders. Port Townsend daarentegen is wel bijzonder. In 1890
is het sterk gegroeid door investering van speculanten omdat men dacht
dat dit het New York van het westen zou worden. In 1893 plofte deze
bubble en vanaf dat moment werd Seattle de sterk groeiende stad in het
westen en is Port Townsend leeggelopen en vergeten. Rond 1970
ontdekten kunstenaars het dorp en de originele huizen uit 1890. De
huizen zijn hersteld en Port Townsend is nu een leuk dorp met
Victoriaanse houten en bakstenen oude huizen.

We staan op een camping op het terrein van Fort Worden, een fort uit
eind 1800. Mooie plek met nog barakken, bunkers en andere gebouwen uit
die tijd. De camping is vooral gericht op campers (RV's, die hier
gemakkelijk 12 meter zijn, denk aan formaat touring car), waardoor we
onze tent op een enorme vlakte hebben staan en water en stroom (20 en
30 ampere voor de kenners) tot onze beschikking hebben. O ja, er wordt
hier gewaarschuwd voor brutale wasberen, iemand een idee hoe we die
het beste kunnen lokken? ;-)

We hebben de middag gebruikt om het dorp te bezichtigen en een praatje
met een local te maken. Best leuk om op deze manier kennis te maken
met Amerika.

Gelukkig heeft het dorp ook een grote Safeways (=AH XXXL), met als
speciale attractie electrische shoppingkarretjes voor bejaarden (zie
foto). Ik zie een wedstrijdje karten in de winkel voor me.

Highlight of the day: morgen whale watching!!!!

De Hot Fudge Chocolate Brownie

2010-06-28T05:24:00.000+02:00

27 juni, Hurricane Ridge

2010-06-28T05:21:00.001+02:00

Het is gelukt, het stof van vorig jaar is van de tent, met dank aan de
regenbui van vannacht. In de ochtend miezerde het nog steeds, dus we
hebben ontbeten onder de achterklep van de waguh. Ja, we begrijpen dat
niet iedereen dit een leuke manier van vakantie vieren vindt...

De rest van de dag was beter, de zon kwam er weer door en we hebben
vanaf Lake Crescent in de zon gewandeld naar de Marymere waterval.
Terug bij het meer gepicknicked aan het water.

Daarna zijn we doorgereden naar Hurricane Ridge, vanwaar je Mt Olympus
moet kunnen zien. In het bezoekerscentrum konden we nog net iets zien
op de webcam, dus snel door naar boven. Onderweg naar boven regen en
mist en bij Hurrucane Ridge (de naam klopt, het waait er en het is
koud) konden we bijna Mt Olympus zien. Verder vooral veel wolken en
een paar herten die niet kunnen lezen (van dat gras af!).

Onderweg naar beneden hebben we besloten om de koude, in de mist
liggende, parkcamping te skippen. We zitten nu in een hotel in Port
Angeles, droog en warm. Hieronder kan je prima burgers eten, dus
aanrader op een druilerige koude dag en een waar feestmaal op onze
trouwdag ;-). Vooral het toetje was erg feestelijk: Hot Fudge
Chocolate Brownie. IJs met brownies, warme chocoladefudge en slagroom.
We hebben 'm maar gedeeld! Morgen maar weer normaal koken, met groente
enzo.

Nog even een intermezzo over eten, of over een overvloed aan eten. Wij
ontbijten met muesli achtig spul. Dat hebben ze hier in overvloed,
vooral de keuze is bizar. In de supermarkt van Forks (3.000 inwoners,
ter vergelijk, Woerden meer dan 40.000) stonden ongeveer 220
verschillende soorten, havermout nog niet eens meegerekend. Bizar,
hoezo overschot aan eten!

Iets anders dat op valt is dat overal suiker in zit, in de muesli, in
alle bagels e.d., maar zelfs in brood. In een normale supermarkt
hebben ze geen brood zonder suiker. Dat vind je alleen bij eko
supermarkten of speciaal bakkers. Niet gek dat er nogal wat Amerikanen
zijn met overgewicht.....

Morgen gaan we verder naar Port Townsend.

Highlight of the day: de brownie met hot chocolate fudge die we
vanavond eigenlijk niet hadden moeten nemen, maar wel heel lekker was.

26 juni, burnin' rubber

2010-06-27T03:09:00.000+02:00

Het begon zo releaxed vandaag, ontbijt in het park en rustig naar de
kust rijden. Niets van dit alles, in het o zo bekende Fork (bekend van
een film of serie met vampiers) stuiten we op Amerikaans vermaak, een
dragrace. Wij er naar toe natuurlijk.

Bij de ingang moet je eerst tekenen dat je naar een autorace gaat en
dat je snapt dat dit gevaarlijk kan zijn en dat je ze niet
aansprakelijk stelt. Ongelezen akkoord en daarna, volgens ons als
enige buitenlanders, naar het spektakel.

We kwamen tijdens de pauze en dan kan je de auto's in de pits
bekijken. Er zit van alles tussen, echte klassieke oude hot rods,
grote opgevoerde amerikaanse bakken met enorme luchthappers, een paar
motoren en een aantal professionele auto's. Die laatste bestaan
voornamelijk uit motorblok, buizenframe, kunststof buitenkant en
binnenin nog een klein plekje voor de bestuurder. Een ding hebben ze
echter allemaal gemeen, veel te brede achterbanden en een V8. Zonder
V8 doe je niet mee, zoals bleek bij de niet getunede Mercedes E55 AMG.

De start is het leukste, eerst de banden opwarmen (zie foto), hoe meer
rook, hoe beter het is. Het publiek reageert voorspelbaar. Daarna is
het een kweste van 8-10 seconden vol gas (het zijn natuurlijk
automaten) en proberen op de baan te blijven. Klaar is Bill.

We hebben geen idee wie er heeft gewonnen, na een uurtje rook, ruim
meer dan 100 dB (gelukkig hadden we oordopjes) zijn we weer verder
gegaan.

We zitten nu aan de kust bij Rialto Beach, vergelijkbaar met gisteren.
En net zoals gisteren hebben we weer een stuk over het strand
gewandeld. Toch anders dan in Nederland: bomen tot aan het strand,
dode bomen op het strand, veel kiezels en geen strandtenten.

Morgen richting Mt Olympus, waarnaar dit park is vernoemd.

25 juni, het regent zonnestralen

2010-06-26T03:09:00.000+02:00

Vandaag zijn we eerst naar de douche gereden. Klinkt misschien een
beetje raar, maar op de camping waar we sliepen was geen douche, een
stukje verderop waren douches voor algemeen gebruik. Daarna vertrokken
we naar de kust van het Olymposch schiereiland, naar Kalaloch en
vervolgens naar Ruby Beach. Vooral in die laatste plaats heb je een
goed overzicht van de kustlijn die bestaat uit een verticaal ge-
erodeerde wand met daarvoor aangespoelde boomstammen (bergen!).
Verderop in zee staan restanten rosten waar omheen het zand is
weggespoeld. Er staan dus allemaal piefjes in de zee.

Het weer op het strand was zoals het hier meestal is, grijs, beetje
miezerig. Olympic NP heeft niet voor niets een gematigd regenwoud, dat
water moet ergens vandaan komen.

Daarna zijn we naar het Hoh Rain Forest (40 km landinwaards) gegaan,
waar we nu op de parkcamping staan. Het Hoh rainforest is vernoemd
naar de Hoh indianen die hier gewoond hebben. Ze hebben, afgezien van
een rivier die naar hen genoemd is, alleen nog een klein stukje
reservaat over dat aan de kust ligt. Ben benieuwd of ze nog iets over
houden aan het rainforest dat naar hen vernoemd is.

Hier hebben we een stuk regenwoud bekeken. Alles in het bos zit onder
de mos, bomen, struiken, de grond en ook de telefooncel. Leuk om een
keer te zien. Het enige dat ontbrak waren de voorspelde buien, het is
nu warm en strak blauw, prima weer!

Morgen gaan we weer naar de kust, deze keer naar La Push in het
Quileute Indian Reservation. Ben benieuwd hoe het er daar uit ziet.

24 juni, Olympic NP

2010-06-25T02:57:00.000+02:00

Vandaag een transit dag van Mt Rainier naar de kust. Op tijd
vertrokken en vooral veel kilometers gemaakt door het achterland van
de VS. Ik kan me wel voorstellen dat de bewoners van dat achterland en
die geen grote steden bezoeken, een wat andere (bekrompener) kijk op
de wereld hebben. Nederland, dat is toch geen Amerikaanse staat (deze
vraag is echt aan ons gesteld)?

Vandaag ook op de radio gehoord dat de Amerikaanse generaal in
Afganisthan wordt vervangen door een andere die een hekel heeft aan
praten met de Taliban, dit in tegenstelling tot de man die vervangen
is. Wordt hier als een goede keuze uitgelegd, maar volgens mij denken
wij daar anders over.

We zitten nu op een parkcamping bij Lake Quinault, de zuidwestkant van
Olympic NP. We hebben een wandeling gemaakt door het regenwoud dat ze
hier hebben, plus natuurlijk een bezoek aan de The Worlds Largest
Sitka Spruce (zie onder, ruim 10 Karin's breed).

Morgen via de kust verder naar Hoh Rainforest, ook onderdeel van
Olympic NP.

Highlight of the day: vandaag koffie gehaald bij de drive through
Starbucks

23 juni, Mt Rainier

2010-06-24T06:39:00.000+02:00

Vandaag een dagje met weinig autokilometers, da's ook wel weer eens
lekker.

Het weerbericht van vandaag is regen, en dat in combinatie met het
ontbreken van douches op de park camping zorgt ervoor dat we verhuizen
naar de National Park Inn, een schattig, meer dan 100 jaar oud pand
waar we een kamer hebben met uitzicht op Mt Rainier (echt waar).

De ochtend hebben we gebruikt om de rest van het park te bekijken en
om (zoals het hoort als toerist) de berg van verschillende kanten op
de foto te zetten. Na een koffie en lunch gaan we op zoek naar een
wandeling die niet ondergesneeuwd is. Dat is best nog lastig want de
meeste wandelingen loop je tegen een sneeuwmuur aan. Kennelijk is half
juni hier nog het begin van het seizoen.

Een stuk lager zijn we begonnen met een wandeling van 3 uur naar een
waterval. Zag er goed uit, maar na 1 uur zijn kwamen we bij een
instabiele sneeuwmassa die de weg verspert (het bord op de foto aan
het begin van de wandeling klopt dus toch wel). Omdraaien dus maar.
Het was overigens nog steeds een leuke wandeling.

Vanavond de klassieke keuken van de Inn getest. Voordeel, in 40
minuten voorgerecht, hoofdgerecht en rekening afgehandeld. Hoezo slow
food movement???

Daarna nog effe een avondwandelingetje. Hier stuitten we eerst op
minerale bronnen (het bubbelde overal), daarna op een beverdam en half
omgeknaagde boomstammen en ten slotte op een groepje herten (zijn hier
talrijk). We hebben de avond afgesloten met wachten op het avondrood
op Mt Rainier.

Morgen naar Olympic NP.

22 juni, Mt St Helens

2010-06-23T05:46:00.000+02:00

Na de eerste (licht regenachtige) kampeernacht stonden we ruim op tijd
bij het visitors centre voor de webcam. Het zag er goed uit, de top
van Mt St Helens was al zichtbaar.

Na een uurtje rijden waren we bij Johnston Ridge en hadden we het
beste zicht van de laatste maand (zie foto). Je kijkt hier in de
zijkant van de krater, precies dat deel dat in 1980 geexplodeerd is.
Kort daarvoor was de vulkaan perfect puntig en 500 meter hoger.
Hiermee wordt ook duidelijk hoe groot de uitbarsting was. De kracht
van de uitbarsting kan je ook zien aan de "blast area", een cirkel van
25 km waar binnen de bomen gesneuveld (omgeknakt als luciferhoutjes)
zijn.

Johnston Ridge is trouwens genoemd naar meneer Johnsten die op 5 km
van de vulkaan zat vlak voor de uitbarsting en zich daar veilig
waande.... Hij is niet terug gevonden.

In de loop van de middag zijn we vertrokken naar Mount Rainier. Omdat
het nog helder was en het niet zeker is of dat morgen ook zo is hebben
we snel de tent op de parkcamping gezet en zijn we verder naar boven
gereden voor een beter zicht op de berg. Boven aangekomen hebben we
ons verbaasd over de hoeveelheid sneeuw die er nog lag. Soms ruim een
meter. Nog even genoten van het uitzicht en daarna terug naar de
camping waar we nu naar een mooi vuurtje zitten te kijken.

Highlighs of the day: zowel Mt St Helens als Mt Rainier hebben we
vandaag vrijwel wolkenloos gezien. Best bijzonder.

21 juni, sneeuw

2010-06-22T02:15:00.001+02:00

Vandaag gaan we Mount St Helens bekijken. We beginnen bij Ape Cave, een 3 km lange lavatunnel, ontdekt door een scoutinggroep die Ape heet, vandaar de naam. Een lavatunnel is een soort stenen buis de overblijft als bij een eruptie een lavastroom aan de buitenkant afkoelt. Binnen in stroomt dan de lava en aan het eind van de eruptie hou je dan soms een tunnel over. Deze is erg spectaculair, hij is een meter of tien hoog, pikkedonker en je kan er doorheen wandelen. Foto's volgen later want een iPhone kan slecht foto's in het donker maken.

Na de tunnel hebben we de lava canyon bekeken. Een mooie kloof waarin je goed de zeskantige vorm van basalt kon zien. Ook nog lekker gewiebeld over een suspension bridge, altijd leuk. Vervolgens wilden we over de pas rijden om de vulkaan, en dan vooral het gat dat in 1980 is onstaan, te bekijken. Helaas, de beide passen zijn nog ingesneeuwd en gisteren hebben ze nog een auto moeten redden die vastzat in de sneeuw. Geen optie dus voor onze huur Mazda. Alternatief, drie uur omrijden naar een ander uitzichtspunt. Na twee uur rijden kom je dan bij het visitors centre waar je op de webcam kunt zien dat de vulkaan in de wolken zit. We staan nu op de camping vlak bij het visitors centre en kijken morgen op de webcam of de wolken weg zijn voordat we verder gaan. Zoniet, dan gaan we door naar Mount Rainier.

Highlight of the day: vanmorgen hebben we tussen de wolken door toch nog een stukje van Mount St Helens gezien.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

20 juni Tater Tots

2010-06-21T05:19:00.000+02:00

Portland is best leuk, gezellig centrum met veel echte koffiewinkels,
een verademing na de normale Amerikaanse slootwaterkoffie.

Bij de Rei is het trouwens gelukt, we hebben nu de kleine
opklapstoeltjes die twee jaar geleden op waren! Ze zitten prima.

We zitten nu op de camping van Couger, ten zuiden van Mount St Helens.
30 jaar geleden is 'ie geexplodeerd, dus nu zal die wel rustig
blijven, alhoewel, wij hebben wel iets met vulkanen...... Morgen gaan
we hem bekijken.

De activiteit van de dag was weer in onze cabin zien te komen, want
toen we terug waren van een hamburger eten bleek de deur in het slot
te zijn gevallen. De lokale rednek heeft geprobeerd een raam te
forceren, maar dat lukte niet. Inmiddels was het JE gelukt om een
ander raam zonder schade te openen, dus we kunnen vanavond binnen
slapen :-)

Highlight of the day: Tator Tots bij de hamburger. Dit zijn een soort
gefrituurde rosti staafjes die als patat worden gegeten. Importeren
naar Nederland!

20 juni, Portland

2010-06-20T17:37:00.000+02:00

We zijn er!

Al met al net geen 24 uur onderweg geweest. Vertrokken uit Woerden om
9 uur, 3 uur later 9 uur vliegen naar NYC, 2 uur overstaptijd en dan
nog 6 uur naar Portland. Uiteindelijk waren we in het hotel om 7 uur
Nederlandse tijd. Kan iemand de concorde weer laten vliegen?

Daarna onze compacte (een na kleinste) huurauto op gehaald. Het is een
7 zits Mazda 5 MPV. Moet er niet aan denken dat we een grote auto
hadden uitgezocht!

Het ontbijt (de eenvoudige calorie normale variant) is net op.
Zometeen gaan we shoppen bij de Rei (buitensportwinkel) en op zoek
naar een mega supermarkt.

Highlight of the day: 3 TV's in de hotel kamer, 1 in de zithoek,1 bij
het bed en 1 in de badkamer.

18 juni, we zijn er klaar voor

2010-06-18T18:11:00.003+02:00

Zo, de zooi staat klaar. Het motto is travel light, dus 2 x 10 kg en een tas van 20 kg (van wie zou die zijn?). Moet je maar geen telelens meenemen ;-)

Inchecken is ook geregeld, maar volgens goed derde wereld land gewoonte moeten we toch nog in de rij op schiphol voor de echte boardingpas. Hoort er bij denk ik.

Rechtsboven op de site een kaartje van de route zoals we die nu in gedachte hebben. Volgens google (en dan is het waar!) 3499 km. Dit uiteraard zonder uitstapjes en afwijkingen van de route, ergo het zal wel rond de 5000 km uit komen deze vakantie.

Highlight of the day: iPad is in de VS goedkoper dan hier!

17 juni, nog twee dagen

2010-06-17T22:23:00.003+02:00

Komende zaterdag is het zover, dan vertrekken we voor vier weken naar Amerika. Canada hebben we in 2004 gedaan, zuid west Amerika in 2008, dus deze keer het stuk er tussenin, noordwest Amerika dus.

We starten in Portland, Oregon, vandaar gaan we naar het noorden naar Mount St Helens en Mount Rainier om sneeuw te bekijken. Vervolgens naar de kust, naar Olympic National Park (niet vernoemd naar de olympische spelen..) om de bergen en het regenwoud te bekijken.

Verder langs de grens met Canada het binnenland in. Eerst Cascade Mountains (de zelfde bergketen waar ook Yosemite in ligt), Dry Falls (een droge waterval van 5 km breed), Kootenay, Glacier NP en daarna naar beneden richting Yellowstone.

In Yellowstone staan we wat langer en gaan we natuurlijk naar de geisers (zouden we de enige zijn...), maar ook naar het hoogland (beren kijken). Verder hebben ze er ook nog bisons, ben benieuwd of we die kunnen vinden.

Na Yellowstone via Grand Teton naar Salt Lake City vanwaar we weer terug vliegen naar NL.

We proberen dagelijks te bloggen, maar of dat lukt hangt voornamelijk af van de dekking van T-Mobile en de roaming partners in de VS.

20 april, de lage landen

2010-04-20T19:48:00.003+02:00

Gelukt: we zijn er, en nog op tijd ook. In Catania ging alles voorspoedig alleen wilden ze ons niet inchecken voor de vlucht van Rome naar Amsterdam. Dat hebben we geweten, na in Rome eerst naar de verkeerde balie doorverwezen te zijn hebben we de juiste gevonden met weer een rij. Na een tijdje wachten en een sprintje over het vliegveld waren we nog net op tijd voor de aansluiting (mazzel!).

In Amsterdam ging alles voorspoedig, de tassen waren er en de maaltijd bij de Burgerking was als vanouds (doe mij maar de italiaanse keuken). Nu nog effe naar huis treinen.

Op de foto een overzicht van de geannuleerde vluchten. Schiphol was erg rustig, net alsof het vier uur 's nachts is. Alles is nog niet normaal in luchtverkeerland. We hadden ook verwacht dat we vanaf Rome in een stampvol vliegtuig zouden zitten, maar er was plek zat!

Rome

2010-04-20T14:57:00.002+02:00

Korte update, we zijn in Rome en hebben met een sprint het toestel naar Amsterdam gehaald. ETA tegen 6-en in Amsterdam, stof en as dienende.

Op de foto Karin met de Arancina, gefrituurde en gevulderijstballetjes die ze op Sicilie verkopen.

19 april, laatste vakantiedag op Sicilie?

2010-04-19T20:29:00.001+02:00

Tja, is het de laatste dag op Sicilie, of toch niet? Voor het antwoord, lees de blogpost van morgen, dan weten wij het ook.

Het programma tot nu, morgenochtend gaan we naar het vliegveld om de auto in te leveren omdat we die niet meer kunnen verlengen. Daarna checken we in voor onze vlucht van 12:00 naar Amsterdam, via Rome. Als alles goed gaat dan is dit het plan, zoniet dan plan B, C, D,.... Morgen weten we meer.

Terug naar de dag van vandaag. Vanmorgen zijn we nog even in Novara di Sicilia geweest, een grappig dorp met o.a. een vervallen tourist info. Volgens mij waren we de eerste toeristen van het jaar. Op de weg terug hebben gemerkt dat je naast schapen, geiten en koeien ook varkens op de weg aan kunt treffen (zie foto). What's next, kamelen?

De rest van de dag was genieten van de zon, Harry Potter en Bas Haring lezen en een stukje hardlopen (JE).

Verder nog een aanvulling. We willen niet onvermeld laten dat de beheerders zaterdag italiaans hebben gekookt, helemaal to . Bruchetti als antipasti, meloen/ham tussendoor, pasta norma als primo piatto, kalfsvlees als secondo piatto, en aarbeien met chocoladeijs als dolci.
Goed idee voor thuis!

18 april, Le Madonie

2010-04-18T20:33:00.001+02:00

Vandaag (de eerste extra vakantiedag) staat de wandeling naar Pizzo Carbonara op het programma. Dit is de op een na (de Etna) hoogste top van het eiland (1979m) dat midden in het natuurgebied Le Madonie ligt. Een op zich mooi natuurgebied dat helaas nogal ver weg ligt. Na twee uur rijden staan we onder aan de berg en regent het. Terugrijden is zonde en misschien is het wel mooi weer boven, en zoniet dan gaan weboven lunchen.

De tocht naar boven is ondanks de regen en mist best leuk en rijtechnisch interessant. Op de foto een van de vele stukken weg die verzakt is. Bovengekomen viel het tegen, nog steeds regen en mist en niks open. Het blijkt vooral een winterbestemming te zijn en is dus nu verlaten. Als het mooi weer is kun je er waarschijnlijk wel goed wandelen.

Plan B, ergens anders eten. Dit wordt uiteindelijk Petralia Soprana waar we tussen de locals uitstekend hebben gelunched, nou ja deels hebben gelunched want we hebben alleen de anti pasti, de pasta en de cassata (gebak met zoete ricotta) gehad. We hadden echt geen ruimte meer voor de soep en het vlees. Wel top qua eten! Hierna zijn we teruggereden naar ons appartement, deels via binnenwegen. Erg leuk, alleen erg bewolkt, dus geen mooie vergezichten (en geen foto's). Het avondeten hebben we maar simpel gehouden: brood!

Verder even een update over de prijsvraag, de antwoorden stromen binnen, maar het juiste antwoord op de tweede vraag zit er nog niet bij, alhoewel we de verwijzing naar de vulkaanuitbarsting in IJsland wel creatief vinden. Dus je hebt nog kans om de fantastische hoofdprijs te winnen.

17 april, publiek verstoort ralleystage

2010-04-17T19:16:00.001+02:00

Vandaag was de dag van gaan ze wel of gaan ze niet, nou ze gingen niet. Gisteren was schiphol nog gesloten tot 6:00, vanmorgen was dat 14:00 en rond de middag was het gesloten tot nader bericht. De vlucht van Catania naar Rome ging wel, maar we konden niet meer van Rome naar Amsterdam en omdat we geen zin hebben om op Rome met nog honderden andere toeristen te stranden hebben we er een aantal dagen Sicilië aangeplakt. Bij vulkaanreizen.nl zijn ze erg flexibel, dus dat was geen probleem, we hoeven zelfs niet te koken vanavond! De auto is verlengd en in de loop van de dag hebben we onze vlucht verplaatst naar dinsdag, de eerste beschikbare mogelijkheid. Nu nog hopen dat dat ding in IJsland stopt met sputteren.

De rest van de dag zijn we in Messina geweest (van de straat van...). Best een aardige stad maar morgen gaan we wel weer gewoon buiten spelen op een berg, daar zijn we toch beter in. We raken maar niet gewend aan de enorm lange middagpauze, pas om 5 uur gaat het weer een beetje leven op straat, dan beginnen wij (of eigenlijk JE) weer trek te krijgen.

Op de foto het (schaapachtige) publiek dat de ralleystage aan het einde van de dag verstoorde. Gelukkig heeft de Grande Punto Grande remmen, dus geen shoarma vanavond.

16 april, het verkeerde eiland!

2010-04-16T16:46:00.002+02:00

En dan gaan wij naar het eiland met de meest actieve vulkaan van Europa, barst dat ding met de onuitsprekelijke naam op IJsland uit! Balen, volgende keer maar naar IJsland op vakantie, of toch maar Hawaii want daar hebben ze er een die al een paar jaar aan het uitbarsten is.

Maar goed, vandaag hebben we nog een keer onze rustige vulkaan bezocht, deze keer weer de noord kant. Onze wandeling ging naar de Monti Sartorius (1667 m), een korte wandeling, maar vanwege het ontbreken van routebordjes toch nog 2 uur lopen. Op de foto het overzicht van de kraters die leuker en rustiger zijn dan de kraters bij het drukke Etna-Sud.

Morgen vliegen we weer naar Nederland, of anders overmorgen, of anders de dag daarop, of.... Kortom als het vliegverkeer weer hersteld is.

15 april, Etna

2010-04-15T20:25:00.001+02:00

In 2008 hebben we met Gomagma Sicilie en de Eolische eilanden bekeken. Deze reis was bedoeld om de vulkanen te zien, dus naast Vulcano (giftige dampen en zwavel) en Stromboli (altijd actief en spuwt constant lava) hebben we toen met gids de top van de Etna (vooral giftige wolken zwavelzooi) bekeken. De rest van de vulkaan hebben we toen nauwelijks gezien, dus dat staat vandaag op het programma.

We beginnen met de (rustige) noord kant. Via een fantastische bergweg die niet zou misstaan als ralleystage (JE heeft de route alvast op ralleysnelheid uitgeprobeerd) bereiken we refugio Piano Provenzana vanwaar je in de winter ook kunt skien. Er ligt niet meer genoeg sneeuw, dus de omgeving is verlaten op een handje vol toeristen (vier auto's) na. Koffie hebben ze gelukkig wel.

Het uitzicht op de Etna is hiervandaan fantastisch (zie foto), het weer is top en de rookpluim is goed te zien. We wandelen nog een rondje, deels door de sneeuw, en gaan via de rupsen (zie prijsvraag) weer verder naar beneden.

De lunch hebben we genuttigd in Zafferana op een terras. Hier hebben we geleerd dat je met boter, citroen en kaas, aangevuld met kalfsvlees een uitstekende spagetti kunt maken. Hoe eenvoudig kan een maaltijd zijn?

Na de lunch hebben we de toeristische zuidkant bekeken. Eigenlijk zonde van de tijd want hier zijn we in 2008 al geweest, plus dat je hiervandaan de top van de Etna niet eens kunt zien! Hadden we dus beter niet kunnen doen. Wel nog even een krater van de uitbarsting in 2002 beklommen, blijft imposant.

Terug op Tenuta Madonnina hebben we nog even met Tom gepraat en zijn wijnvoorraad gezien. Imposant en lekker. Dat laatste geldt trouwens ook voor ons avondeten want dat hebben we afgesloten met cannoli (ricottaroom in een gefrituurde pasteirol). Mjam!

Prijsvraag

2010-04-15T18:55:00.001+02:00

Zoals altijd, ook deze keer weer een prijsvraag.

Op de noordflank van de Etna, bij Piano Provenzana op ongeveer 1900 meter hoog kwamen we deze "processie" van rupsen tegen. De totale lengte was ongeveer twee meter en de rechterkant (of de voorkant) is zich in aan het graven. De rupsen kruipen dus met z'n allen onder de grond.

Beantwoord voor de hoofdprijs de volgende vragen:
1. Om welke soort rupsen gaat het hier (hint: op 1900m groeien geen eiken)?
2. Waarom zoeken de rupsen hun heil onder de grond?

Omdat bij de vorige prijsvraag de hoofdprijs er helaas niet uit is gegaan, is de hoofdprijs nog steeds dezelfde nl. het vier weken gratis lenen van onze fietsroute boekjes van de groene route van Roermond naar de Middellandse zee!

De inzendingen kunnen naar het welbekende e-mail adres van JE gestuurd worden. Uiteraard kan er over de uitslag en de jury beslissing bij meerdere winnaars gecorrespodeerd worden met de TROS te Hilversum.

14 april, de half verboden kloof

2010-04-14T18:37:00.001+02:00

Rustdag, dat is het thema van vandaag. Dus uitstapjes in de buurt met een beperkt aantal autokilometers. We zijn daarom maar begonnen in Castiglione di Sicilia, oftewel het dorp dat we elke ochtend vanaf het terras zien. Leuk klein dorpje met vandaag een markt. Altijd leuk om de lokale (etens)waar te zien. En niet alleen dat, vandaag is de eerste dag dat we helder zicht hebben op de Etna (zie foto) en we de besneeuwde top en de rookpluim kunnen zien.

Hierna zijn we naar de Gole di Alcantara geweest. Dit is een toeristisch goed uitgebuitte kloof met mooie basaltformaties. Er is een liftje, restaurant, souvenirwinkel en een stevige toegangsprijs. Gelukkig is 200 meter verderop de gratis trap voor de lokale bevolking, we hebben voor niks (ons bin zunig) de kloof bekeken. Nadeel van deze goed georganiseerde attractie is dat je de eigenlijk kloof niet in mag als er teveel water staat en dat deze vandaag strak bewaakt wordt door de lokale KGB-er. Dus helaas een half verboden kloof......

De lunch hebben we genuttigd in Linguaglossa, een leuk dorpje dichtbij dat woensdag tussen de middag uitgestorven was. We waren er heen gegaan op aanraden van de eigenaar van het landgoed waar we verblijven, er was een bar met goede koffie en dolce. Helaas was de bar dicht. In de kleinere dorpjes zijn de winkels woensdagmiddag dicht, dat waren we even vergeten. De pasta al forno (soort van lasagna) was trouwens prima.

De rest van de dag was een echte rustdag waarbij we het uitzicht vanaf ons terras hebben bewonderd (deels in de regen). JE heeft vanmiddag nog even een locatie aan zijn hardlooplijst toegevoegd (half uurtje rennen door de omgeving).

Morgen de Etna op als het weer het toelaat.

13 april, de verboden wandeling

2010-04-13T21:58:00.002+02:00

Na de korte reisdag van gisteren gaan we vandaag naar Siracusa, maar voordat we het daarover gaan hebben eerst even de italiaanse rijstijl. Met de hier gangbare rijstijl zou je verwachten dat er veel post van het italiaanse CJIB op de mat valt, maar kennelijk is dat niet het geval. Wij weten waarom.

Er zijn hier twee soorten snelheidscontroles, de vaste camera's en de mobiele flitsteams. De vaste camera's zijn makkelijk, die staan zelfs op de wegenkaart dus je moet we erg onhandig zijn om daar geflitst te worden. Maakt de mobiele flitser het leven van de lokale Schumacher dan lastig? Nou nee, een mobiele flitser is een politieauto de met zwaailichten aan (!) op de vluchtstrook staat. Voor de auto staat het mobiele flitsapparaat inclusief twee agenten in vol ornaat die toe kijken hoe wederom niemand te hard rijdt. Ergo, de italiaan rijdt niet te hard want ze worden niet geflitst....

Terug naar Siracusa, de belangrijkste stad uit de Griekse tijd met als belangrijkste overblijfsel de resten van de tempel van Apollo (die van de maanmissies van de Amerikanen, of toch niet?). Verder vooral veel oude gebouwen en oude toeristen, dus na een wandeling en een mini pizza gauw verder voor een leuke wandeling.

De wandeling van vandaag gaat door een diepe kloof, de Cava Grande van de Cassibile. Tenminste dat was de bedoeling, ware het niet dat de kloof is afgesloten "vanwege de regen". Gekke Italianen....

Maar goed een kloof heeft altijd twee kanten, dus na een tijdje zoeken vonden we de ingang aan de andere kant (zonder een afgesloten bordje) en hebben we toch onze wandeling in de kloof gedaan. Op de foto de kloof, nu nog erg groen en erg rustig, verder niemand tegen gekomen.

Highlight of the day: we zijn WEL in de verboden kloof geweest.

12 april, de dag van het verdwenen uitzicht

2010-04-12T18:34:00.001+02:00

Na de vele autokilometers van gisteren kiezen we vandaag een wandeling dichtbij, nl. van Taormina naar Castelmola. Taormina is een toeristisch plaatsje op een heuvel aan de kust, dus veel parkeerstress (wij staan natuurlijk in de parkeergarage aan de rand van het dorp) en veel toeristische winkeltjes met dingen waar wij nog niet oud genoeg voor zijn. Maar eerst de wandeling. O nee: eerst een capuccino!

Vanuit Taormina kunnen we het op een vrijstaande rots liggende Castelmola goed zien liggen. Het is niet helemaal helder, maar de klim van 350 meter lijkt een leuke te worden. De wandeling gaat over een nauwelijks gebruikt paadje, kennelijk kiezen de meeste mensen voor de auto. Na ruim een uur staan we boven, maar is het inmiddels fris, vochtig en mistig (zie foto). Snel maar weer naar beneden waar het niet mistig is en waar ze pizza's verkopen. Lekker, met bier.

Vervolgens hebben we nog even door Taormina geslenterd en zijn we nog naar het Griekse theater geweest (het cultuurmomentje hebben we weer gehad). Best aardig, maar wel veel modern metselwerk en weinig originele resten.

JE kon zich niet inhouden en heeft weer de plaatselijke dolci (kleine zoete koekjes met verschillende soorten vulling) gekocht. Eten lijkt 1 van de thema's te worden deze vakantie...

Wetenswaardigheid van de dag, ze verkopen hier een broodje ijs in de gelateria. Nee, dit is geen broodje aap verhaal, we hebben het zelf gezien! Binnenkort maar een keer proberen.

Highlight of the day: de conchiglioni napoletani (enorme pastschelpen) die we zometeen gaan eten.

11 April, burgtberg van Cefalu

2010-04-11T21:48:00.001+02:00

Vandaag staat een bezoekje aan de noordkust op het programma. Vanuit de hut gaan we binnendoor naar Randazzo. Randazzo is de dichtstbijzijnde grote plaats en een ideale plek om de Etna vanuit het noorden te bekijken. Dat klopt, het uitzicht op de besneeuwde top is prima, helaas zit de echte top in de wolken en hebben we geen broeikasgassen kunnen waarnemen.

Vanuit Randazzo gaan we binnendoor naar de kust, 70 km rijden die achteraf 2 uur kosten. Nu begrijpen we waarom iedereen om rijdt via de autostrada...

We waren van plan om vanaf de kust weer een stuk landinwaarts te rijden om te gaan wandelen, maar omdat dit nog meer tijd in de auto zou betekenen, werd het plan ter plekke veranderd. In Cefalo, waar we waren, konden we ook een leuke wandeling doen, tegen de burgtberg op. Dit is een rots die 270 meter boven de stad uitsteekt en waar ze vroeger een fort op hadden staan. De resten zijn er nog, maar vooral het uitzicht is nog steeds fantastisch. Op deze bult staan veel bloeiende wilde venkelstruiken (zie foto), ze zijn meer dan 2 meter hoog. Weer beneden aangekomen zijn we nog even langs de Dom gelopen, die daar door een Normandische koning is gebouwd.

Vanuit Cefalo zijn we via de Autostrada teruggereden, meer kilometers maar toch sneller (ja, de mens leert snel). Frappant is dat er langs de snelweg bordjes (met een rode rand) staan met getallen erop, zoals 100, 90, 80 en 60. We hebben geen idee wat deze betekenen, maar het kan niet iets met snelheid zijn want de gemiddelde italiaanse kruissnelheid op de autostrada blijft 140 of meer. Ook hier passen we ons snel (..) aan.

Highlight of the day: het grooooote en lekkere ijsje in Cefalo na afloop van de wandeling.

10 April, Tenuta Madonnina, Sicile

2010-04-10T22:15:00.001+02:00

Zo, de reisdag zit erop. Het begint traditioneel met vroeg opstaan (half zeven), een stukje treinen, en vervolgens inchecken op Schiphol. Alles verloopt voorspoedig, maar toch vertrekken we een kwartier te laat. Reden, de italiaanse piloot heeft geen zin in de koffie die in het vliegtuig geschonken wordt en gaat even op Schiphol een echte espresso halen. Komt dus na een kwartier met twee espresso terug en daarna mogen we instappen. Verder was het een bijzondere vlucht want Yolante dinges van danges zat ook in het vliegtuig, op weg naar Wesley in Milaan.

Tijdens de tussenstop in Milaan hebben we meteen twee echte koffie gehaald. Zo hoort koffie te smaken. En geprijsd natuurlijk want in welk cafe in Nederland haal je voor 95 cent een koffie? Wel iets minder qua hoeveelheid, maar veel lekkerder!

Ook gespot in Milaan, een bloemetjesautomaat (zie foto). Waar is de romantiek gebleven??

Aankomst in Catania was volgens planning en met de huur Grande Punto (diesel!!) waren we ruim op tijd bij de huisjes. De huisjes kunnen we snel samenvatten, super! Het leukste huisje dat wij tot nu toe gehuurd hebben. Nieuw, strak en luxe ingericht, Smeg koelkast (zo'n retromodel) ditto kookplaat enzovoorts. Helemaal top ingericht plus anti pasti en een fles wijn op tafel.

We zijn net terug van een prima maaltijd in een lokaal restaurant. Karin had pasta met pistache noten en JE worstjes met venkel.

Highlight of the day: het huisje heeft muurverwarming!

9 april morgen naar Sicilie

2010-04-09T19:25:00.003+02:00

Zo, we zijn er klaar voor, de rugzak is gepakt, de batterijen zijn opgeladen, de iPhones staan stampvol met muziek, kortom we zijn klaar voor een weekje Sicilie. Morgen om 9:45 vliegen we en in de loop van de middag komen we aan in Catania.

Daarna door naar het huisje van vulkaanreizen, Nederlandse uitbater uit Amersfoort die huisjes hebben op de Noordflank van de Etna. Weersverwachting goed, rond de 20 graden.

Pimpelmees

2010-03-28T19:18:00.002+02:00

We hebben (bijna) pimpelmeesjes in het nestkastje. Ze komen regelmatig langs en zijn de ingang aan het kapot pikken. Dat laatste schijnt normaal te zijn voordat ze een nestje gaan maken. Ik ben benieuwd of dat ook echt gebeurt.

Lente!

2010-03-28T18:14:00.004+02:00

Het is weer lente, dus lammetjes...

Groot en klein

hazen....en een Bentley???

De foto's staan on-line

2009-09-01T11:57:00.002+02:00

Het is gelukt, alle foto's van de fietsvakantie staan on-line en zijn voorzien van commentaar.

Antwoord prijsvraag

2009-08-30T19:37:00.002+02:00

Onder dankzegging voor het overweldigende aantal inzendingen (bedankt pa en ma Maneschijn!) volgt hier dan het goede antwoord van de prijsvraag over het graangewas. Het ingezonden antwoord was erg origineel; we hebben ook nog even de proef op de som genomen door een smaaktest uit te voeren. JE kon echter geen mosterdsmaak vinden in de melige substantie die zich in zijn mond ontwikkelde na het proeven van een zaadje van de betreffende plant. Gelukkig hadden we nog water om zijn mond te spoelen in de bidons...

Het goede antwoord op de vraag is (tromgeroffel.....): kafferkoren, ofwel sorghum. Het is een graangewas dat vooral in Afrika, Azië en Zuid-Amerika wordt verbouwd, maar nu ook aan het opkomen is in Noord-Amerika, als vervanger van veevoer, omdat het, anders dan maïs, goed tegen droogte kan. Vandaar dat we het ook vooral ook in Zuid-Frankrijk tegenkwamen.

Helaas, familie Maneschijn te Beilen, de vierweekse fietsreis naar Zuid-Frankrijk gaat aan jullie neus voorbij.... als troostprijs ontvangen jullie binnenkort een fotopresentatie van onze vierweekse fietsreis naar Zuid-Frankrijk, inclusief live commentaar!

29 Augustus, Woerden, 36 km

2009-08-29T21:03:00.003+02:00

De laatste dag, de laatste etappe.

Vanmorgen waren we ruim op tijd op het vliegveld, logisch want het was maar 1 km fietsen vanaf het hotel. Inchecken was redelijk eenvoudig, stuur dwars, trappers er af en twee items extra inchecken bij de balie. Daarna even kort discussie over het zadel dat naar beneden moet, maar dat wordt lastig als je je gereedschap in de reeds verwerkte bagage zit. Kwam ook goed uiteindelijk toen er een tweede man bijkwam die het wel goed vond zo.

We hebben vanuit het vliegtuig ook nog gezien hoe de fietsen er in en uit gaan. Daar zullen we het maar niet over hebben...

Op Schiphol stonden we binnen een uur na de landing weer buiten met bagage en de fietsen in elkaar gezet (zie foto), en waren we klaar voor de laatste etappe. Naar Woerden, net binnen de twee uur gefietst (lekker plat dat Nederland), dus we waren op tijd (zeven uur) om chinees te halen, het traditionele einde van de vakantie sinds jaren.

Nog even de statistieken:

28 dagen onderweg geweest, waarvan 24 dagen gefietst;
0 lekke banden;
1 gebroken spaak;
1 gebroken remkabel;
1 gebroken fietstas bevestiging;
1,5 liter benzine verbrand;
30 muggenbulten bij Karin, 0 bij Jan-Edwin;
872 foto's met de Canon SLR, 78 foto's met de iPhone;
40 zakjes cappuccino koffie en 75 zakjes espresso koffie;
Veel stokbroden en nog meer croissants.

En het belangrijkste, Karin 1841 km en Jan-Edwin 1920 km gefietst.

Op naar de volgende fietsvakantie!

Highlight of the day: de twee biertjes die onze buurvrouw in de koelkast had gezet! Bedankt daarvoor!

28 Augustus, Montpellier Aeroporte, 64 km

2009-08-28T18:24:00.003+02:00

Aan alles komt een eind.

Vandaag de laatste fietskilometers in Frankrijk. We kwamen in het
begin van de tocht nog een radarboot pont over de petit Rhone tegen.
Een leuke afwisseling.

Na een kilometer of 15 kwamen we op de drukke wegen die zo kenmerkend
zijn voor de Franse zuidkust. We werden aangenaam verrast door Aigues-
Mortes, hier staat nog een heel mooie ommuurde stad, erg mooi bewaard
gebleven. De moeite waard om voor om te rijden, als je eens in de
buurt bent. Daarna zijn we langs een paar badplaatsen en langs veel
strand gefietst. Voor ons onbegrijpelijk dat je drie weken in zo'n
appartement zit en dan elke dag op dat drukke strand ligt te bakken.
Gelukkig denken de meeste mensen dat van onze vakantie, anders wordt
het wel erg druk langs de fietsroute.

We hebben vandaag lekker makkelijk gekozen voor het hotel op het
vliegveld. Prima zwembad, airco (eindelijk!) en morgen relaxed vliegen.

Highlight of the day: een goed einde aan een leuke vakantie. Dit gaan
we zeker nog een keer doen, maar dan in een minder warm seizoen of op
een minder warm traject (Bretagne??). We moeten trouwens nog wel van
Schiphol naar Woerden, dus we zijn er bijna.

Oh ja, en voor degenen die zich afvragen hoe je zo'n blog bij houdt.
Met de nieuwe lichtgewicht opvouwbare Lenovo T61 laptop van Capgemini.
Op de foto zie je JE die het blog bijwerkt.

27 Augustus, St Maries de la Mer

2009-08-27T18:38:00.001+02:00

Vandaag was de grote dag, onze stranddag!

Dus eerst op zoek naar een parasol die groot genoeg is voor twee, maar
die we wel op de fiets mee kunnen nemen. Dat is gelukt, we passen er
net (!) onder en ik denk dat hij zelfs in het vliegtuig mee mag/kan.

Daarna nog even de lokale kerk bezocht (zie foto). Deze was
voornamelijk bedoeld voor de verdediging van het dorp en heeft daarom
kantelen en een dak waar je op kunt zitten. Omdat de rest van het dorp
lager is heb je hier een goed uitzicht rondom.

Na de lunch was het zover, we hebben wel ruim drie uur op het strand
gezeten en gezwommen, een top prestatie. JE heeft zijn tweede boek
uit, ook een topprestatie!

Highlight of the day: Karin is nu echt verkleurd. Helaas is het de
verkeerde tint en op de verkeerde plek. Morgen trekt het wel weer bij.

26 Augustus, St Maries de la Mer, 66 km

2009-08-26T19:21:00.001+02:00

Beter een flamingo in de hand dan 10.000 in de Camargue?

Vandaag hebben de rondrit Camargue gedaan. Gisteren hadden we al een
paar flamingo's gezien maar tijdens deze rondrit hebben we ontdekt dat
de schatting van rond de 10.000 paren wel eens zou kunnen kloppen.

Direct na de camping begint de Digue de la Mer, een dijkje tussen de
Camargue en de zee waar we 17 km over hebben gefietst. Na 3 km hadden
we al een paar honderd flamingo's gezien. Later werden dit er nog
meer. Verder ook nog wat kleine zilverreigers en andere steltlopers,
waar we helaas de namen niet van kennen.

De meeste flamingo's zitten in de wat rustiger gedeeltes, dus je moet
wel iets verder fietsen dan de meeste toeristen. Geen punt, dus we
hebben het hele rondje Camargue gereden, ruim 60 km. Aan het einde
hadden we een mooie grote actieve onweerswolk in beeld (zie foto). Hij
dreef zoals gewoonlijk over.

Morgen nog een lege dag voor ons: best een uitdaging, vooral voor Jan-
Edwin, maar het zal vast goedkomen! Morgen meer.

Highlight of the day: aan het eind van de dag in zee gezwommen, lekker
koel! Jammer dat er geen parasol in onze bagage paste, anders waren we
vast langer gebleven!

25 Augustus, St. Maries de la Mer, 67 km

2009-08-25T18:19:00.002+02:00

Hee, de weg stopt hier??

Het is dus gelukt, we hebben het eindpunt gehaald we staan aan de
Middellandse Zee. Toch wel gek, en ook wel een beetje een anti-climax
zelfs. Maar dat komt waarschijnlijk door de temperatuur en door St.
Maries zelf. De reis was erg leuk, en daar ging het toch om.

De etappe was vandaag vlak en redelijk saai. De Camargue (althans het
eerste deel) is veel landbouwgebied met voornamelijk rijst. Leuk om
een keer gezien te hebben want dat verwacht je normaal in de meer
tropische regionen. Hier groeit het kennelijk ook.

Het tweede deel is wel leuk, we hebben de eerste flamingo's al gezien.
Morgen doen we nog een rondrit door de Camargue en hopen we er meer te
zien.

Het dorp is zoals je mag verwachten, druk, super toeristisch met een
slechte camping.

Highlight of the day: we hebben het eindpunt gehaald.

24 Augustus, Arles

2009-08-24T19:43:00.004+02:00

Vandaag een dagje Arles, een inspiratiebron van van Gogh.

Onze inspitatie was vandaag beperkt, het was namelijk een warme dag na een warme nacht. De camping grenst aan het water, dus er is een overschot aan muggen, vandaar dat we er alleen komen om te slapen met alle muggengaasjes dicht (komt de Deet toch nog van pas).

Arles is best aardig, ze hebben een amfitheater dat regelmatig wordt gebruikt voor happenings, maar vooral voor het stierenvechten. Dat laatste is redelijk hot hier want het amfitheater wordt ervoor gebruikt en gisteren zaten we in de lokale stierenvechters kroeg (toeval) met stierenvechten op tv.

Daarnaast hebben ze ook een theater (zoals we ook in Orange hebben
gezien, maar dan minder mooi, want minder goed bewaard gebleven) en
veel andere oude Romeinse resten.

Qua eten kom je bijna automatisch op het Forum uit. Tip, bestel iets
dat je kent, JE heeft mindere ervaringen na zijn bakje gegratineerde
aardappelen (dat was helaas alles). Vanavond proberen we Marokkaans.

We vinden Arles minder leuk dan Orange. Orange is compacter en voorak
het theater is mooier, cq completer.

Morgen op weg naar de Camargue en op zoek naar de big three (flamingo,
paard en stier aldus de safarifolders die ze in Arles hebben).

Highlight of the day: vanmiddag waren er geen muggen op de camping!

23 Augustus, Arles, 79 km

2009-08-23T17:25:00.002+02:00

Vandaag een stevige etappe, geen hoogtemeters, maar wel warm.

Vlak na de camping hebben we op het viaduct over de snelweg A7 nog
even de 10 banen met voorbij razende vakantirgangers bewonderd. Best
gek om deze keer niets met de auto te doen en vooral om de snelweg
gekte te missen.

Onderweg zijn we door Avignon gekomen (op de foto de pont d'Avignon),
maar omdat we deze stad al hebben gezien zijn we doorgefietst.

Onderweg was het vooral plat en ontwikkeld, dus veel boerenbedrijven
en landerijen. Niet echt spannend, maar rijd wel lekker door. Vlak
voor Arles hebben we nog de resten van een Romeins aquaduct (rare
jongens die Romeinen) gezien. Arles heeft er trouwens ook nog een. Dat
gaan we morgen bekijken.

Highlight of the day: Gelukkig staan wij niet in de file op een van de vele zwarte zaterdagen!

22 Augustus, Orange

2009-08-22T20:19:00.002+02:00

Gelukkig is de Mistral vandaag goed op stoom, dus dankzij deze
relatief koele wind kunnen we de Orange relaxed bekijken. De eerste
bezienswaardigheid is de Arc de Triomph. Zo'n ding hebben ze hier ook,
maar dan kleiner dan in Parijs, en minder leuk omdat hij vanwege
restauratie in de steigers staat.

Het volgende project was een bikini voor Karin, gelukt in de uitverkoop!

Daarna het Romeinse Theater (zie foto). Best imposant en nog redelijk
compleet. Dit laatste is vooral te danken aan de
restauratiewerkzaamheden van halverwege de 19e eeuw. Het wordt nu
gebruikt voor concerten, zowel klassiek, opera als pop.

Hiermee hebben we de grootste bezienswaardigheid van de stad gehad. De
rest van de dag waren de bescheidener attracties, zoals de terrassen
en de door Koningin Juliana in 1952 geplante eikeboom (of eikenboom?
Die nieuwe spelling is nooit helemaal aangeland).

De planning is iets aangepast: we fietsen in 1 x door naar Arles,
i.p.v. ook Avignon te bezoeken. De fietsdag morgen zou dan wel heel
kort worden en we zijn al een keer in Avignon geweest. En omdat we al
een keer commentaar op de fietsdag van 37 km hebben gehad lag het voor
de hand om dan maar door te trekken naar Arles ;-)

Highlight of the day: Karin met haar nieuwe bikini in het zwembad.
Foto is niet geschikt voor publicatie i.v.m. wielrennerachtige
bruiningsprofielen op benen en armen.

21 Augustus, Orange, 69 km

2009-08-21T20:01:00.002+02:00

De dag van de laatste klim. Gelukkig waren we op tijd weg, dus de
temperatuur was nog goed te doen. Op zich was het een leuke klim,
zeker voor JE die (omdat het de laatste klim was) met wat
tussensprints nog wat punten verzamelde voor de bolletjestrui.

De afdaling was leuk en lang en slechts onderbroken door een korte
pitsstop voor de Giant van Karin. Nieuwe remkabel, effe opnieuw
afstellen en de afdaling ging weer door. Op de foto de pit crew met de
nieuwe en de gebroken kabel.

Het was wel de dag van de fiets van Karin: toen we bijna in Orange
waren knapte er een spaak in het achterwiel! Er zitten er nog 35 in,
en dat schijnt ook te kunnen.

Na de afdaling kwamen we door een aantal dorpjes die we nog kenden van
een eerdere tocht. Leuk om die weer te zien en weer herkenning te
hebben. In Taulignan zijn we weer bij dezelfde bakker geweest,
walnotenbrood!

Wat wel jammer is, is dat we overal te laat voor zijn: het graan is er
al af, de zonnebloemen zijn uitgebloeid en de lavendel ook. Heeft ook
een voordeel: we moeten zeker nog een keer terug!

In Orange zitten we nu op de stadscamping uit te buiken van pizza en
bier. Morgen rustdag (=Orange bekijken).

Highlight of the day: een iets verkoelende Mistral wind in de rug. De
Mistral is de koele noordelijke wind de soms dagenlang in het Rhonedal
waait. We moeten naar het zuiden dus graag een week lang de Mistral
s.v.p. Bovendien mag het ook wel wat minder warm...

20 Augustus, La Begude de Mazenc, 37 km

2009-08-20T18:51:00.002+02:00

Vandaag een leuke dag met een leuke klim. We hadden deze klim tot de
ochtend uitgesteld en dat was een goede beslissing. Hierdoor konden we
op ons gemakkie in de schaduw omhoog fietsen en genieten van het
uitzicht. Op de foto de deels uitgehakte weg in de uitlopers van de
Vercors. Ook leuk van klimmen: de afdaling, vooral als het een lekker
rustig weggetje is!

Tot nu toe is dit wel de leukste etappe, dit komt vooral door de
bergachtige omgeving. We hebben niet heel lang gefietst, zodat we de
laatste lange beklimming van deze tocht weer 's ochtends kunnen doen.

SNP heeft een leuke fietstocht van een week door de Vercors, en nadat
we deze dag hebben gefietst gaan we deze fietstocht zeker doen. Die
tocht gaat door het hogere en nog steilere deel van de Vercors.

Morgenochtend de laatste klim en dan eindigen we de dag is de stad
waar onze koninklijke familie vandaan komt, Orange.

Highlight of the day: eindelijk een col gefietst waar boven een bordje
staat.

19 Augustus, Mirabel et nogiets, 71 km

2009-08-19T20:43:00.001+02:00

Vanmorgen zijn we vertrokken voor de twee na laatste echte bergetappe.
Eerst zijn we nog even door Romans sur Isere en de bijbehorende
tweelingplaats Bourg de Peage gereden. Bourg heet zo omdat je daar
vroeger tol moest betalen om de Isere over te mogen. Dit systeem
gebruiken de Fransen nog steeds om een snelle autorit naar het zuiden
duurder te maken.

Hierna volgen de klimmetjes die niet echt zwaar zijn maar de
temperatuur (36 graden) en de Vent du Midi (harde warme wind vanuit
het zuiden) maakten het toch weer zwaar genoeg.
Vanwege de warmte hebben we de etappes zo aangepast dat we de grootste
kliminspanningen 's morgens hebben. Dit maakt de etappes wat korter,
op zich ook niet zo heel erg. Vandaag was toch een redelijk lange
etappe, maar dat kwam omdat het vinden van een acceptabele camping wat
lang duurde.

Prijsvraag van de dag: wat voor soort koren/graan/o.i.d. staat er op
de bijgevoegde foto? Antwoorden kunnen gemaild worden naar jan-edwin
at maneschijn punt nl. De winnaar krijgt een geheel onverzorgde
fietsreis naar de middellandse zee (we stellen onze routeboekjes
geheel belangeloos een maand beschikbaar).

Highlight of the day: de camping heeft wifi. Is overigens al weer stuk.

18 Augustus, St. Donat, 66 km

2009-08-18T21:55:00.001+02:00

Wederom een warme dag met veel hoogte meters.

De dag begon zoals gewoonlijk, tegen de tijd dat wij wakker worden
(half acht, toch niet echt laat zou je zeggen) zijn alle andere
fietsers al vertrokken, dus het vakantieritme zit er bij ons goed in.
Geen idee waarom iedereen zo vroeg weg gaat, misschien hebben ze geen
vakantie.

De tocht vandaag begon met een stevige klim met middenin een
gletscherdal dat relatief plat is. Hierna hebben we "le palais ideal"
bekeken (zie foto, dit is een gedeelte). Dat is een bouwwerk dat een
postbode in 33 jaar tijd heeft gebouwd in zijn achtertuin. Hij heeft
het gebouwd op basis van zijn eigen visioenen en het staat inmiddels
op de werelderfgoedlijst. Ergo een belangrijke attractie die geheel
conform de franse slag tijdens de lunch gesloten is....

Hierna volgden nog een rijtje klimmetjes met de inmiddels bekende
franse temperaturen.

De camping is top, **** dus alles inclusief pizza's en bier. Karin is
op de camping een scoutingbekende (ook op de fiets, hij fietst in twee
weken van Rormond naar St. Maries!) van 20 jaar geleden tegen gekomen,
gezellig bier mee gedronken.

Nog even wat prijsvergelijkingen, pizza voor drie plus een fles wijn
29 euro, halve kilo abrikozen onderweg, 99 eurocent.

Highlight of the day: de camping heeft Grolsch van de tap?

17 Augustus, Chatonnay, 83 km

2009-08-17T20:12:00.002+02:00

Vandaag was het minder warm dan gisteren (36 graden), dus ideaal weer
voor een leuke lange fietsdag met een stevige klim. We begonnen rustig
in de Rhone delta, lekker stevig doorfietsen dus. Overigens niet
zoveel te zien, afgezien van de Nederlandse fietsers van gisteren en
eergisteren die we vandaag wel veel gezien hebben.

Het tweede deel stond in het teken van een aantal klimmetjes. In
werkelijkheid was dat een lange klim van bijna twee uur. Op het
kaartje is dat kaart 15 & 16. Eigenlijk was deze etappe te lang, zeker
als je de temperatuur mee neemt.

De camping van vandaag is basic, maar kwam precies op tijd want toen
de tent net stond brak het onweer los. Na een uurtje was het weer
droog en we gokken erop dat het zo blijft.

Morgen fietsen we door de hoogvlakte tussen Chatonnay en Arzay.

Highlight of the day: afkoeling onderweg in de dorpsfontein, gelukkig
heeft de lokale gendarme ons niet gezien. Deze heeft nipt gewonnen van
de verkoelende duik in de sproeiinstallatie van de border rondom het
oorlogsmonument in Frontonas en de grote landbouwsproeier onderweg.
Foto's volgen na onze terugkomst!

16 Augustus, Priay a/d Ain, 66 km

2009-08-16T21:03:00.001+02:00

Vandaag was een leuke dag waarbij we hebben genoten van de Gorges
d'Ain. Gorges is frans voor canyon.

De dag begon redelijk saai want de Gorges zijn erg leuk, maar als je
ze niet kunt zien vanwege de vele bomen, dan is dat jammer. Voordeel
van de bomen is dat het relatief koel fietsen is. Het middenstuk van
de etappe heeft dat meer dan goed gemaakt. Een blauwe rivier in een
uitgesleten landschap.

Het einde van de etappe was weer minder, we rijden nu door een drukker
bevolkt gedeelte met meer bebouwing en drukkere wegen. Morgen aan het
einde van de dag zitten we weer in een leuk rustig gebied.

Onderweg zijn we het Nederlandse stel tegengekomen dat we gisteren ook
al 2 keer hadden gezien. Wel grappig.

Op dit moment onweert het al een paar uur, maar de echte neerslag
blijft nog steeds uit.

Highlight of the day: de temperatuur, onderweg zagen we 37 graden
staan. Een frisse duik in de Ain bij de camping is dan wel op zijn
plaats, desnoods in de fietskleren (want nog steeds geen bikini)!

15 Augustus, Condes, 69 km

2009-08-15T17:55:00.001+02:00

Dit was een dag met een echt hoogtepunt, namelijk het hoogste punt van
de route. Helaas geen stoer bordje of een echte col, maar gemeten op
de GPS van de FIS. Toch was dit met 600 en een beetje meter het
hoogste punt.

De weg er naar toe ging langs een nog spectaculairdere Cirque dan
gisteren. Tijdens de afdaling kwamen we langs Lac de Vouglans, het
derde stuwmeer van Frankrijk.

De omgeving is best indrukwekkend: we zijn nu omgeven door de bergen
van de Jura van ca. 700-800 meter. Normaal niet echt hoog, maar als je
er doorheen fietst is het toch anders.

Verder was het vooral mooi weer (=strak blauw en ruim boven de 20
graden). Ergo, het was weer een mooie warme dag.

Morgen een korte interessante fietsdag door de Gorges de l'Ain.

Highlight of the day: de waterfiets van JE in Lac de Vouglans, waar we
ook gelunched hebben: een knapperige verse pain de campagne met
'loopkaas' (franse kaas die door de warmte heel zacht is geworden) en
jam.

14 Augustus, Fay en Montagne, 46 km

2009-08-14T18:21:00.001+02:00

Vandaag hebben we de langste klim tot nu toe gedaan, 4,5 km met een
stijging van 6%. Niet echt spannend, maar wel leuk want we hebben het
laagland achter ons gelaten en zitten nu op een Jura plateau.

Voor de beklimming hebben we in Polignie nog even wat inkopen gedaan
op de markt en hebben we gelunched: quiche lorraine. Deze streek
hebben we al gehad, maar ach, het was wel lekker!

Onderweg hebben we Cirque de Ladoye gezien (foto). Dit is een soort
van uitgesleten dal waar je van boven in kunt kijken.
Morgen gaan we weer een wat langer stuk fietsen, het is over met het
geluier!

Highlight of the day: net een uur lang de vouwcaravanshow van een paar
Nederlanders gezien. Wat een onhandig ding, neem een tent of een
hotel! Of desnoods een caravan.

13 Augustus, Arc et Senan, 44 km

2009-08-13T20:47:00.001+02:00

Vandaag laat vertrokken en vroeg op de camping, het echte
vakantiegevoel. Onderweg zijn we nog een aantal andere fietsers tegen
gekomen, inclusief de ligfietser van een paar dagen geleden die weer
op de terugreis is. Het landschap is weer anders, vooral de dorpjes
zijn mooier en ook levendiger. Een welkome afwisseling.

We staan in Arc et Senans, een mini plaats dat zijn bestaansrecht
haalt uit la Saline Royale. Dit is een complex dat in 1775 is
ontworpen om niet alleen de zoutfabriek, maar ook het personeel en hun
familie te huisvesten. Het complex is helaas maar half gebouwd,
anders dan zou het een complete cirkel zijn met in het midden het huis
van de directeur (of hoe dat toen ook maar heette).

Op het complex verkopen ze trouwens ook bier, een welkome verkoeling
zo aan het eind van de dag. Op de foto voorin het bier en achterin het
huis van de directeur.

Highlight of the day: het biertje op de foto. Dit bleek geen gewoon
bier te zijn, maar iets zwaarders. Het zakte goed naar de benen!

12 Augustus, Marnay, 83 km

2009-08-12T20:37:00.002+02:00

Het is gelukt, we hebben het einde van het eerste boekje gehaald.
Vanaf hier gaan we verder met het tweede deel en hebben we nog dik 600
km te gaan tot de Middellandse Zee. De werkelijke kilometers zullen
meer worden want vanaf hier zijn er veel leuke dingen te zien op, of
in de buurt van de route.

Vandaag was een rustige etappe, we hebben een stuk over het jaagpad
langs de Saone gefietst, nagenoeg vlak dus. Daarna nog een paar
klimmetjes. Het weer is helemaal opgeknapt, veel zon en warm. Ondanks
de factor 50 en 30 is Karin een beetje verbrand. Maar 'ns even zien
hoe dat morgen gaat...

Morgen staat een etappe van 40 km te wachten, de middag gebruiken we
om het dorpje te bezichtigen.

Oh ja, tip voor degenen die ooit naar Bauyal gaan, ga niet eten bij de
creperie in het dorp.

Highlight of the day: zak Madeleines gekocht bij de Intermarche.

11 Augustus, Baulay, 97km

2009-08-11T18:53:00.001+02:00

Zo, de rustdag zit er weer op. Vandaag iets te lang doorgereden, maar
zo komt het morgen met de camping beter uit.

We zijn vandaag van de Vogezen naar de Haute Saone gereden. Het eerste
deel was leuk met pittoreske uitzichten over een heuvel landschap. Nu
is het iets platter en zitten we in de aanloop van de Jura waar het
hoger en ruiger wordt.

Highlight of the day: eigenlijk een all time low, de camping kost maar
liefst 5 euro (all-in). Zo goedkoop hebben we het nog niet gehad. Het
is een boerencamping die in de ANWB-gids staat, dus je kunt wel raden
welke nationaliteit hier het meest voorkomt!

10 Augustus, Charmes, 0 km

2009-08-10T20:12:00.002+02:00

Hee 0 km, da's niet veel. Oh ja, rustdag.

Na een enerverende nacht met een onweer/hoosbui hadden we vandaag ruim
de tijd om alles te laten drogen. De tent is nu trouwens echt onweer
proof, hij heeft het goed gedaan.

Verder is er weinig te vertellen over deze dag, we hebben, afgezien
van boodschappen, niets gedaan vandaag. Een echte rustdag dus, we
hebben alleen de masseur gemist...

Morgen verder in de richting van het zuiden. Op de foto is te zien
waar we nu in Frankrijk zitten, doel dat blauwe deel onderaan de kaart.

Highlight of the day: 0 km gefietst

9 Augustus, Charmes, 86 km

2009-08-09T18:39:00.001+02:00

Vandaag was (en is) een droge dag, er is regen voorspeld, maar tot op
heden hebben we dat niet gezien.

De dag begon met een rijtje klimmetjes met een beperkt uitzicht
bovenop. Dat laatste was vanwege de ochtendmist. Wel lekker koel
trouwens. Later werd het weer beter en dus ook warmer.

Tussendoor veel Frans plat gehad. Dit is een soort vals plat, maar dan
gemener. Vals plat is ongeveer 1% en niet meer. Frans plat is volgens
onze definitie alles wat volgens het routeboekje geen helling is. Dit
kan dus plat zijn, maar ook stevige klim van 10%. Ergo, Frans plat kan
je helemaal niks mee maar het is zelden vlak. Een vlakke weg bestaat
hier zowieso niet, je gaat naar boven, of naar beneden.

Via St. Germain (het dorpje, niet de groep) zijn we nu in departement
Vogezen. We zitten in Charmes en blijven hier twee dagen staan
(rustdag), dinsdag gaan we weer verder. Geen idee wat Charmes te
bieden heeft, maar de camping is goed (bier 1,20 euro & croissants bij
het ontbijt) en we waren aan een rustdag toe. De was is al gedaan!

Op de camping hier staat nog een fietser, hij is op de ligfiets en is
afgelopen donderdag uit NL vertrokken. Dat betekent dat hij ongeveer
180 km per dag fietst! dus voor diegenen die vonden dat 80 km per dag
veel was: het kan dus nog veel erger!

Highlight of the day: nieuwe max. snelheid, Karin 66, JE 69 km/h. Met
helm natuurlijk...

8 Augustus, Chateau Salin, 82 km

2009-08-08T17:26:00.002+02:00

En ik had het nog zo gezegd, we hadden de eerste en daarmee laatste
regendag al gehad. Helaas, fransen zijn eigenwijs, dus vandaag hebben
we regen, of eigenlijk noodweer. Onderweg werd het donkergrijs en
heeft een afdakje bij een huis voorkomen dat we het onweer op ons dak
kregen. De camping daarna hebben we ook droog gehaald, maar de plannen
om naar de stad te fietsen en daar wat te eten zijn weer in het water
gevallen. De foto is uit de tent genomen en we wachten nu op droog weer.

Morgen is de voorspelling net zo slecht als vandaag, dus we kijken wel
hoe ver we komen.

Gister op de camping nog even gepraat met een vakantie(lig)fietser die
in zuid Frankrijk gestart is, vervolgens naar Malaga, dwars door
Spanje terug en nu weet naar Nederland fietst. Doen wij maar een korte
afstand.

Fietsen in Noord Frankrijk is trouwens best leuk, veel heuveltjes en
veel kleine dorpen waar we door heen fietsen, dus altijd wel iets te
zien.

Highlight of the day: not struck by lightning (yet).

7 Augustus, Volstroff, 67 km

2009-08-07T17:11:00.001+02:00

He he, eindelijk in Frankrijk. Dankzij Schengen (zijn we ook langs
gekomen) zijn er geen fatsoenlijke grensovergangen meer dus de foto
bij het bord "France" is mislukt. In plaats daarvan Teiger met de
eerste echte franse croissantjes.

Vandaag was verder een rustige (korte) dag want dan hebben we hierna
vier mooie reisdagen met campings aan het eind van de dag. Noord
Frankrijk is namelijk wat leegjes, dus weinig campings en weinig
winkels. Over een paar dagen komen we in midden Frankrijk en daar is
meer te beleven.

De camping waar we nu zitten, ligt bij een gat in de middle of niks,
maar heeft wel een zwembad. En wie is haar bikini vergeten?

We zitten nu weer op de hoofdroute van de Groene Weg, dus we
verwachten wat meer medefietsers. In Duitsland hebben we ook wel veel
fietsers gezien, maar die fietsten niet dezelfde route als wij.

Actuele temperatuur: geen idee, we hebben geen thermometer, maar voelt
aan als 30+. Verwachting, morgen en zondag eind van de dag regen.

Highlight van de dag, Pierre, gefeliciteerd met je verjaardag!

6 Augustus, Grevenmacher (L), 81 km

2009-08-06T20:20:00.002+02:00

Vandaag was een warme dag die op de camping begon (!) met de eerder
genoemde 2 km helling van 10%. dat noem ik nog eens een staande start,
vanaf de eerste meters meteen met het kleinste verzet (1:0,8) vol aan
de bak. Maar goed we hebben het beide fietsend gehaald (laatste stuk
was trouwens 13%).

De beloning volgde met de snelste afdaling tot nu toe, net boven 60 km/
h. Dat is overigens hard genoeg met 30 kg bepakking. De rest van de dag was goed te doen, goede wegen en licht naar beneden.

Rond de middag waren we in Trier. Mooi op tijd voor een lunch op het
terras en een korte stadsrondrit.

We staan nu op een camping in Luxemburg, net aan de overkant van de
Moezel. Morgen gaan we over grens naar Frankrijk. Het landschap is
trouwens flink veranderd: van de smalle beboste dalen in de Eifel naar
de wat weidsere rollende heuvels met wijnranken in de grensstreek waar
we nu zitten.

De foto is trouwens genomen op het punt waar de Moezel en de Saar
samenkomen, net onder Trier.

Highlight of the day, de 25% afdaling met fluorgele
waarschuwingsborden (=remmentest).

5 Augustus, Kyllburg, 74 km

2009-08-05T18:46:00.002+02:00

We staan op de camping in Kyllburg, highlight van de camping is de
bejaarde duitser die met trekker (en hond) aan het kamperen is. For
sure, the talk of the camping.

Verder was dit de dag met het letterlijke hoogtepunt van de Eifel, we
zijn het hoogste punt van dit deel van de route (bijna 600 meter)
gehad. Nadeel een lange klim over kiezels voor de top, voordeel meer
afdalen daarna (top JE 55 km/h).

Aan het eind nog effe door een spoortunnel en deze warme dag is
voorbij. Morgen naar Trier, effe de stad bekijken. En dan echt de klim
van 10% over 2 km... We beginnen er morgenochtend mee.

Oh ja, tweede hoogtepunt: schnitzel met patat en majo!

4 Augustus, Nettersheim, 84 km

2009-08-04T18:55:00.001+02:00

De eerste echte klimdag zit erop, in totaal zijn we 400 netto meter
gestegen. De nadruk ligt hier op netto want de fietspaden lopen niet
netjes egaal door het landschap. Maar goed een leuke afdaling door het
bos op een kiezelpad is ook wel weer leuk. De langste klim was 1000m
10%. morgen 2000m 10%, maar nu weten we hoe het moet, kleinste verzet
en dan met 8 km/h omhoog.

Onderweg hebben we gelunched bij een waterkrachtcentrale die in
jugendstill gebouwd is (zie foto). Een stuk leuker dan de standaard
betonnen kolos die je tegen komt.

De camping van vandaag is bijzonder, het is een jugend zeltplatz, dus
we staan tussen vier jeugdgroepen ergens achteraf en we hopen dat ze
de stiltezone van 23:00-7:00 respecteren.

We zitten nu in een bierstube, maar we hebben het opgegeven om het
drinktempo van de locals bij te houden... Straks bratwurst en patat op
de kermis (mag, want 3000 calorieen verbrand)!

3 Augustus, Echtz 74 km

2009-08-03T17:59:00.002+02:00

Het is gelukt, eindelijk een korte dag, maar 74 km.

Vanmorgen eerst even een nieuwe buitenband op fiets van Karin geklust
en vervolgens op pad langs de uitgezette route. Snel de grens over en
bij het eerste bord zijn we meteen verkeerd gereden. Dan hebben we dat
ook gehad, dus vanaf nu geen regen meer en niet meer verkeerd rijden.

De route langs de Rur is prima, releaxed fietsen over schelpenpaadjes.
Eindpunt een heel erg foute camping in Echtz. Gelukkig hebben ze wel
een tentenveldje en Bitburg van de tap! We zijn niet de enige fietsers
hier, gelukkig. Nog een stel op weg naar Venetie en een jongen alleen
die via Italie, Spanje en Frankrijk weer naar Nederland fietst.
Vergeleken daarbij zijn wij maar kleintjes...

2 Augustus, Sint Odilienberg, 98km

2009-08-02T20:26:00.001+02:00

Vandaag hadden we de eerste en laatste regendag (...). We hebben het
rustig aan gedaan, maar helaas is dat toch weer niet gelukt. 10 km
voor Roermond stoppen is ook zo duf, dus dan fietsen we toch maar
door. Onderweg vanwege de regen maar even in het lokale restaurant/
zalencentrum/bar/CBR een hamburger en uitsmijter gegeten.

Roermond is de officiele startplaats van onze route en vandaag hebben
we de eerste 10 km gefietst. De fietsen zien er trouwens ook weer
netjes uit nu ze door de bidonwasstraat zijn geweest. Ze waren goor!

Morgen eerst even een nieuwe buitenband op de fiets en daarna gaan we
Duitsland in. Op naar het zuurdesembrood en de bratwurst!

1 Augustus, Woerden Liempde 100km

2009-08-01T19:44:00.001+02:00

Zo, de eerste dag zit erop. Het is de bedoeling dat je rustig aan
begint. Dat is bij deze dan mislukt.

Verder ging alles OK, lekker gefietst en tot nu toe niets vergeten.
Vandaag hadden we viet pontjes. Morgen richting Roermond.

Oh ja, ze hebben bier op de camping :-)